X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Mijn mening over..." en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Oud en nieuw 2004, vlam in de pan

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
+1
  Goed artikel ( +1 )
  Slecht artikel ( 0 )
RSS van Michiel Michiel Auteur op infoyo sinds
24 Oktober 2008


Bekijk het profiel van Michiel
Datum: 24-12-2008
Auteur: Michiel
Het was de zoveelste Oud en Nieuw op een rij dat ik samen met een vriendin de bloemetjes buiten zou gaan zetten. Zij en ik waren allebei single en dat beviel ons uitstekend! Ons lijflied was “Think” van Aretha Franklin en als het lied ten gehore werd gebracht in de kroeg waar we ons bevonden, werd vooral het refrein, dat over “freedom” gaat uit volle borst en met veel bravoure door ons meegezonden.


Michiel:
Met een knal werd het oude jaar uitgeluid. Weer een relatie op de klippen. En nu ben ik echt klaar met vrouwen. Geen relaties meer. Sex OK, maar zoenen? Daar doe ik niet meer aan. Te intiem.

Justine:
De kans dat we een man tegen zouden komen die bij ons zou passen was in onze beleving minimaal en we hadden dit dan ook uit ons hoofd verbannen. Deze gedachte werd mede veroorzaakt door een aantal ellendige dingen die ons overkomen waren door de jaren heen. We stonden hierdoor allebei wat betreft het tegen het lijf lopen van een man al een aantal jaren bewust op non-actief. Het hoefde écht niet meer voor ons! Geef ons portie maar aan Fikkie, wij zorgen wel voor onszelf, wij hebben geen man nodig, wij maken het zelf wel leuk!
Zo ging het ook op de bewuste avond van 31 december 2003 op 1 januari 2004. We stortten ons in het feestgedruis, struinden van kroeg naar kroeg, lagen dubbel van de lach en feestten tot we erbij neervielen. Het was heerlijk!

Michiel:
Mijn houding tijdens het oud en nieuwfeest aangaande vrouwen was: voorproeven mag, maar een compleet diner ligt me te zwaar op de maag Ik stond midden in de “De Baron” met mijn broer en 2 leuke meiden te feesten. De lampen boven de bar zwaaiden van links naar rechts. Het was druk aan de bar, en er boven op ook trouwens. Natuurlijk kon ik het niet laten om er ook op te klimmen. Goed uitzicht trouwens. Alle mooie dames zijn zo goed te zien, en bestellen is ook makkelijk. Na nog een blik naar buiten te hebben geworpen, waar op dat moment een vaag bekend iemand voorbij kwam, verloor ik mijn evenwicht en knalde ervan af. De sfeer was op zijn brabants gemoedelijk. Oprapen en stof afkloppen was met wat hulp zo gedaan. Een glas bier en verder met het feest.

Justine:
Om een uurtje of 4.00 in de morgen vielen we binnen bij “Grand Café Berlage” in Eindhoven. “Als jij nou de jassen ophangt, ga ik vast iets te drinken bestellen” … we hadden ten slotte die avond nog niets gehad. Ik sta op de verhoging bij de garderobe en draai me om me een weg naar de bar te banen. En toen gebeurde het ongelooflijke! Baf, beng, boem: daar stond hij: een krullenbol met rood haar en een guitige uitstraling! Hij stond een beetje te hannesen met zijn spijkerjack…. Hij probeerde zich nl in zijn jas te wurmen wat natuurlijk helemaal niet lukte, omdat het én veel te druk was om je arm in een mouw te krijgen én omdat de mouw binnenstebuiten aan de binnenkant van het jasje hing. Het was een grappig gezicht en ik dacht: die ga ik maar eens even uit zijn lijden verlossen.

Michiel:
Ik was erg blij na heel wat probeersels weer vrij man te zijn. Het stond blijkbaar voorlopig niet in de sterren geschreven. Voor deze Romeo geen Julia. Ik zal nog een keer mijn fikken branden. Na nog wat feestelijke nieuwsjaarswensen besloten we het café ernaast te gaan proberen: “Berlage”. Zo’n lekker ongecompliceerd café met af en toe een Friso-feest voor de gezelligheid. Gewoon lekker dansen met leuke vrouwen en ouwehoeren daar. Een week geleden had ik het daar ook nogal naar mijn zin gehad. Er stond me nog iets bij van een erg mooie vrouw die me een paar keer van een afstandje taxerend had bekeken. Helaas, ze was er niet. Terwijl ik met mijn vriendin voor die avond stond te kletsen keek ik om me heen of ik haar zag. Mijn broer had ik verteld van iets met krullen. Het gevolg was echter een uitgebreide bespreking van vrouwen waarbij ik helemaal vergat om nog te zoeken naar haar. Na nog wat dansen en drinken zouden we weer eens verkassen en nu richting het centrum van Eindhoven gaan.
Aardig boven mijn theewater stond ik daar aan de bar. Mijn jasje dat ik had opgehaald bij de garderobe paste niet meer. Bij een laatste pilsje kreeg ik mijn arm niet in die jas. Hoe ik ook mijn best deed, mijn jas paste niet meer. Een stel groene ogen, en met een feestelijk rood strikje versierde decolleté deden mijn jekkie op slag vergeten.

Justine:
We raakten onmiddellijk aan de praat en we hadden meteen de grootste lol! Hij zei dat zijn naam Michiel was. We stelden ons aan elkaar voor en ik hielp hem ondertussen in zijn jas. Hij liet weten dat hij een beetje baalde, omdat zijn broer buiten op hem stond te wachten en hij dus weg moest, maar mij toch best wel leuk vond. Ik zei, ja, erg jammer, het had zo mooi kunnen zijn … maar zo is het leven nu eenmaal en ik wilde hem gedag groeten. Ho ho, dat gaat zomaar niet: Michiel haalde een briefje bij de bar om zijn telefoonnummer op te schrijven zodat ik hem een keer kon bellen.

Michiel:
Dat was ze! Wauw, wat een ogen! Wat een niveau van kleding. Dit is echt een vrouw om voor te gaan. Ze hielp mij in mijn jas en ik hielp haar na “oud en nieuw zoenen” met haar felrode lippenstift. Ik wilde haar verder leren kennen. Wat zij uitstraalde! Het voelde wel heel erg aan als die bij en de pot honing. Maar niet nu! Ik had te veel op. Beter was om in het nieuwe jaar wat af te spreken. Met een welgemeende smoes, “ik wist van mijn nummer enkel nog 06, want ik was helemaal in de war van haar”, wist ik haar haar telefoonnummer te ontfutselen. Ze was te wauw om zo maar te laten gaan zonder haar nummer. Na nog wat zoenen namen we afscheid met de belofte te bellen.

Justine:
Mijn eigen nummer gaf ik niet meer aan een man, want dat had me een keer een stalker opgeleverd die me een jaar of drie heeft lastig gevallen. Michiel begint te schrijven … en kan, door de beschonken toestand… of, zoals hij achteraf telkens beweert, door mijn mooie groene ogen, niet meer op zijn telefoonnummer komen. In een flits besliste ik dat ik dan toch maar mijn nummer aan hem zou geven…. De ontmoeting had nl iets magisch, iets speciaals, iets herkenbaars… en het was eigenlijk ook best wel de vlam in de pan…. Achteraf hoorde ik dat het een smoesje van Michiel was om mijn nummer te ontfutselen…. Hij ervoer nl hetzelfde als ik en wilde mij zeker nog een keer ontmoeten! We hebben elkaar nog op gepaste wijze gelukkig nieuwjaar gewenst en nog voor mijn vriendin terug was van het jassen ophangen was de ontmoeting al voorbij!

Michiel:
Een gedenkwaardige avond werd het. Tegen zessen ging ik terug naar mijn flatje en met een broodje gitaar kwam ik thuis. Nog wat muziek gedraaid en naar bed. ’s Morgens werd ik wakker en voelde even aan mijn hoofd. Geen enkel probleem en zoals gewoonlijk geen spoortje van een kater. Onder het douchen bedacht ik me ineens dat rode strikje en die ogen. Opgelucht viste ik even later een briefje uit mijn spijkerjack. Niet dralen, meteen bellen. En jawel, zo’n voicemail. Nog niet wakker zeker. Een blik op de klok vertelde me dat het nog maar 12 uur was. Nou ja beter vroeg gebeld dan nooit gebeld. Hoofdprijzen blijven niet wachten.

Justine:
Op 1 januari ging tot mijn grote verbazing de telefoon al en werd een afspraakje ingepland …. Deze afspraak werd een avond om nooit meer te vergeten… we gingen volledig in elkaar op, we praatten tot het weer licht werd en de liefde hing in de lucht!

Michiel:
Een paar uur later belde ik weer terug, we spraken af, en we kochten een huis. De kraag van dat jasje heb ik na die avond nooit meer kunnen ontdoen van de laatste vlekken felrode lippenstift. Het kleurde wel goed bij dat strikje en die groene ogen. Na 5 jaar is dat wel gebleken. Op naar de volgende 5.

Justine:
We zijn nu vijf jaar en heel wat ervaringen verder en …. dat spijkerjackie…, dat is inmiddels helemaal versleten en hangt nog steeds bij ons thuis aan de kapstok!

Reacties op dit artikel
Wees de eerste die een reactie plaatst!
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:

Auto en vervoer Computers en internet Dier en natuur Electronica Eten en drinken Financieel Hobby en vrije tijd Huis, tuin en wonen Kunst en cultuur Mens en gezondheid Mijn mening over... Muziek, Tv en films Samenleving en ontwikkeling School en studie Sport Vakantie en vermaak Wetenschap Zakelijk




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2018 - Infoyo.nl