Crisis zat erin
Even vooropgesteld: ik ben geen econoom, analyticus, politicus of een van de andere knappe koppen die een economisch verhaal als die van de kredietcrisis theoretisch geweldig kan onderbouwen met allerlei berekeningen en dergelijke. Ik benader deze gebeurtenis vanuit mijn gevoel en heb er geen enkel belang bij om anderen te benadelen, onjuist te bejegenen, tegen de haren in te strijken of iets van die strekking. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus bij deze.Terug naar de kredietcrisis en de daardoor dreigende recessie; Wat mij betreft is het de meest positieve gebeurtenis die ons als maatschappij kan overkomen en de timing is eigenlijk perfect. Laten we eerlijk zijn; als je jarenlang een berg oploopt, moet er ook ergens een punt komen dat de afdaling gaat beginnen. Diep in elk van ons zat altijd al het besef dat zoiets zou gaan gebeuren, de vraag was alleen nog maar 'wanneer' het ging gebeuren. Sterker nog, ik heb nog van niemand maar dan ook niemand in mijn omgeving een verbaasde reactie gezien of gehoord toen bekend werd dat de beurzen vielen. En ook daar was niemand verbaasd over.
Westerse beschaving? Een goed idee!
Computers, kleding, gadgets, auto's, huizen, telefoons, allemaal 'belangrijke' bezitten waar we ons voor in het zweet werken dag in dag uit. We gaan er torenhoge PL-etjes voor aan die we in, zogenaamd gemakkelijke, termijnen kunnen afbetalen. Hele gezinnen die kapot gaan aan de afbetalingen die gedaan moeten worden omdat het gras bij de buren niet groener mag zijn dan bij hun. Mensen die elkaar willen overtroeven en de doos van de aangekochte plasma-televisie expres open en bloot bij het vuilnis zetten om te pronken met iets wat eigenlijk van de bank is. Jeugd met een schuld omdat je zonder mobiele telefoon er echt niet bij hoort. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. We leven in een consumptiemaatschappij dat steeds beter, groter en duurder moet. Alles wat we aankopen kan kapot, beseft u zich dat wel? Dat terwijl een groot deel van onze gebruiksvoorwerpen zo gemaakt kan worden dat ze voorlopig niet kapot kunnen. Maar dan wordt er niks meer verkocht.We leven in een maatschappij met generaties die nog nooit een slechte tijd meegemaakt hebben. De zelfredzaamheid van het grootste deel van onze bevolking is ver beneden overlevingskans. In plaats daarvan maken we ons druk over onbenullige zaken die we inmiddels de meest belangrijke zaak zijn gaan vinden.
De negatieve gebeurtenissen die we op het journaal horen, worden steeds gekker. Onze grenzen worden daardoor opgerekt en na een aantal keer eenzelfde situatie gehoord te hebben, kijk je er al niet meer van op.
De meest gastvrije wijken en gebieden, zijn vaak de wijken en gebieden die als 'probleem' gezien worden. Nogal logisch lijkt me; slechte gebeurtenissen verbroedert. Dus hoe moeilijker men het heeft, des te meer het leven en de medemens gewaardeerd wordt. Nee, laat die recessie maar komen. Ik ben heel benieuwd wat dat voor uitwerking heeft op ons als mens en dat er dan daadwerkelijk beseft wordt hoe goed we het met zijn allen hebben gehad of nog steeds hebben. Want zolang er televisie gekeken kan worden, hebben wij het zo slecht nog niet.
