X

Sinterklaasgedichten maak je simpel, snel en origineel!

  • Ontvang 5 originele gedichten
  • Volledig gepersonaliseerd
  • In 2 minuten klaar!
Ga naar sinterklaasgedichten.net
Infoyo
Vragen en antwoorden
Zoek artikelen:

Enquete iPhone 4

Ontvang het laatste nieuws over "Mijn mening over..." en maak kans op 1000 euro cash.
Laat nu je e-mailadres achter. Speel gratis mee.


Depressie, hoe kom ik er vanaf? Alleen of moet ik naar een dokter?

Venster sluiten

Maak een melding van dit artikel
Selecteer de motivatie van je melding:
Spam / reclame Misleidende of onduidelijke inhoud
Lage inhoudelijke kwaliteit Niet Nederlands
Erotische inhoud Artikel bestaat reeds op internet
Gokken / Illegale promotie Andere reden...

Omschrijf de motivatie van je melding:
Venster sluiten

Stuur dit artikel door
Je naam:
Je e-mailadres:
E-mailadres ontvanger:
Artikelscore
+5
  Goed artikel ( +7 )
  Slecht artikel ( -2 )
RSS van zonneschijn zonneschijn Auteur op infoyo sinds
04 Januari 2011


Bekijk het profiel van zonneschijn
Datum: 08-09-2008
Auteur: Zonneschijn
Zoals honderden mensen kwam ik door allerlei omstandigheden in een zware depressie terecht.Het leven werd zo zwaar om dragen dat ik menigmaal aan zelfdoding heb gedacht.Wat me echter tegenhield waren mijn kinderen en mijn ouders.Er moest een oplossing komen hoe dan ook.

Iemand die hier nooit aan heeft geleden begrijpt er ook niets van,maar ik kan je vertellen dat het heel wat erger is dan een griep of je enkele dagen ongelukkig voelen.Wanneer ik mijn bed uit kwam moest ik een uiterste inspanning doen om me te wassen en aan te kleden.Om aan mijn dagtaak te beginnen al evenzo.Niets intereseerde me nog,alles was zinloos,waarvoor was ik op de wereld gezet?Angstig als ik was vroeg ik aan de dokter of ook n van mijn kinderen hier vatbaar voor kon zijn en zijn antwoord was dat er veel kans voor was.Dit maakte het voor mij nog erger.Kost wat kost wou ik hier uit komen.Mij werd medicatie voorgeschreven die ik trouw ben beginnen nemen,maar pas bij de derde week zou er verbetering optreden en dat was ook zo.De pijn werd draaglijk,maar omdat ik echt terug de oude wilde worden heb ik alle lectuur die hierover ging gelezen en ik herkende hierin veel terug.Omdat ik ook iets aan mijn conditie wou doen besloot ik elke dag een eindje te gaan lopen,hoe moeilijk het ook was.De eerste dag werd dit slechts vijftig meter,steeds opnieuw moest ik er mezelf toe dwingen.De tweede dag werd dat honderd meter en zo bouwde ik het langzamerhand op.Eindelijk kreeg ik wat meer eetlust en ook de zin om te leven keerde weer.Nu geniet ik weer en kijk ik uit naar alles wat het leven me nog te bieden heeft.

Reacties op dit artikel
Ruben, 2008-12-08
( +7 )

Ik ben nu 17 jaar en ben depressief heb ook medicijnen gehad van de dokter maar ik voel geen verbetering.ik voel me zo down dat ik zelfs geen zin meer in heb en dit alles is begonnen van de een op de andere dag.ik weet niet meer wat ik moet doen en hoe ik er uit moet komen en ik ben bang dat ik mezelf wat aan doe als dit zo lang blijft.me ouders en mijn vriendin helpen mij maar hij gaat niet weg.ik heb er meerdere keer aan gedacht om mezelf iets aan te doen maar doe het niet voor mijn familie en mijn vriendin.wat moet ik doen ik ben echt ten einde raad.
Zonneschijn, 2008-12-08
( +1 )

Beste Ruben ,
Echt ik voel met jou mee,want ik weet dat het zeer moeilijk is.Ik kan enkel navertellen hoe het mij is vergaan.Door de huisarts werd ik doorverwezen naar een psychiater waar ik zeer eerlijk mijn hart heb blootgelegd,het klikte tussen ons,en dat moet ook ,je moet hem of haar vertrouwen.Er werd mij medicatie voor geschreven,waarvoor ik drie weken moest wachten vooraleer ze aansloeg ,en dat waren lange dagen en weken,maar het lukte.Verder dwong ik mijzelf om buiten te komen,want het trieste winterweer deed mij huiveren en dicht bij de verwarming kruipen.Ook heb ik op aanraden van dezelfde psychiater ademhaling en relaxatie oefeningen gaan volgen omdat ik ook hyperventilatie had.
Mijn raad is,wees goed voor jezelf,sluit je niet op en neem opnieuw contact op met mij want het heeft me heel erg aangegrepen wat je schrijft,en ik zou je zeer graag willen helpen,
Zeer veel beterschap gewenst,
Zonneschijn
Zonneschijn, 2008-12-09
( +1 )

Beste Ruben,
Hoe gaat het vandaag met jou?Kan jij jezelf nog herinneren wat de aanleiding was van jou depressie. Het is vaak niet zomaar 1 ding maar alles bij elkaar en iets dat de laatste druppel van de emmer doet overlopen.Voor mezelf heb ik uitgemaakt dat altijd binnen zitten of te veel aan de computer me ook moe maakt. Je bent geneigd om jezelf op te sluiten,maar stel jezelf een doel om naar te streven al is het maar een klein stapje vooruit.Ik weet niet of je een huisdier hebt,maar dat kan ook helpen,zo een lief klein hondje dat je vertederd en waar je veel liefde van terug krijgt.
Ik wens je een stevige stap vooruit.
Hou me op de hoogte.
Zonneschijn
Angel, 2009-01-04
( +7 )

Herkenbaar hoor, ik lijdt ook aan een stevige depressie en afchuwlijke angsten, maar dit heeft ook een reden dat mijn toekomst perpectief niet al te rooskleurig is, ik kan er niet mee om gaan....ik weet dat t leven vele mooie dingen heeft, maar 80% van mijn dag is horror..svonds is mijn beste periode, ik wens alle mensen met een depressie veel goeds en sterkte toe..
Zonneschijn, 2009-01-12
( +1 )

Beste Angel,
Mijn wensen voor jou zijn dat er toch een toekomst perspectief voor u komt.Ik ken jou leeftijd niet nog uw geschiedenis,maar je mag me altijd schrijven,zodat ik hopelijk de troostende woorden voor u kan vinden.
Toevallig is mijn tweede naam Angela
Ik wens u in de nabije toekomst veel,
Zonneschijn
Harry volkert, 2009-02-14
( +4 )

Heej ik ben 18 en ook vet depressief \het net uit met me vriendin en heb ook aan zelfdoding gedacht als je iemand zoekt om mee te praten harryvolkert#hotmail.com
Poels nancy, 2009-03-04
( +2 )

Wauw zeg ,je hebt dat mooi geschreven,mooi uitgedrukt.Nu weet ik ook hoe jij je voelt.Groetjes nancy
M. anony, 2009-03-14
( 0 )

Ik zit al een geruime tijd met een depressie, wil het de anderen niet aan doen om naar mijn miserie te luisteren dus hou ik het voor mezelf en probeer er zelf uit te geraken. Ik denk ook dat ik het goed verborgen houd maar in moeilijk momenten zie ik wel dat de mensen het wel merken dat er iets is maar ik kan me steeds herpakken.
Dit is dus ook de eerste keer dat ik op internet kijk om te lezen wat anderen te vertellen hebben er over.
Aanleiding was het niet lukken van een deftige relatie te hebben, na een paar maanden maakten ze het altijd uit. Ik wens eens een serieuze relatie te hebben. Nu dat is niet alles, dan heb ik een goeie vriend verloren bij een auto ongeluk (ik was bestuurder).
En ik denk wat de druppel deed overlopen was dat de zaak maar niet van de grond komt (ik ben zelfstandige).
Nu ik ben al eens naar een psychiater geweest en ik kan wel begrijpen dat er veel mensen zijn die daar iets aan hebben. Ik zelf heb daar niet direct veel aan gehad wel vond ik het een zeer goeie maar ik ben een redelijk nuchter persoon en al de tips die hij gaf deed ik al dus heb ik dit ook niet verder gezet. Nu ja het is mijn mening dat het allemaal in je hoofd zit, hoe stom dit ook klinkt het klopt wel nu is alleen de vraag hoe geraak je er van af of beperk je het tot het minimale. (sorry voor het misschien wat dikke nekerig overkomen, ik ben dit zeker niet).

Wat ik veel doe is er over schrijven, soms gewoon wat tekst zoals het bij me opkom, soms in de vorm van een gedicht/lied.
En ik probeer veel te werken zodanig dat ik niet op het ongeluk, relatie/liefde hoef te denken wat voor mij zeker helpt.
Misschien heeft er hier iemand iets aan.
Zonneschijn, 2009-03-17
( +1 )

Beste m anony,
Het doet me plezier om ook een andere mening te mogen lezen,want van iedereen kunnen we wel wat leren.
Ik wens je hierbij dat uw leven een positieve wending krijgt,je hebt het immers zwaar te verduren gehad,maar neem de schuld niet op jou want jij hebt dit alles niet gewenst.
Verder wens ik je toe dat uw zaak van de grond moge komen.
Groetjes,
Zonneschijn
Just me, 2009-05-11
( +4 )

Hallo allemaal,

Het leven met een depressie is echt ontzettend moeilijk zit al 8 jaar in een zware depressie, en kom er maar niet uit, was altijd een spontane en sportieve vrouw die de hele wereld verkent heeft maar daar is niks meer van over, zit de hele dag binnen en loop alleen een blok om met mijn hond. Naar de winkel gaan enz dat doet een kennis van mij, ga deze week maar weer eens naar mijn huisarts om antidepresiva te vragen zodat er een beetje zon in mijn leven terug komt, de hele dag alleen en de dag in bed doorbrengen is ook niet alles maar zo zien mijn dagen er nu wel uit. Ben bang om de straat op te gaan, en de sociale contacten zijn uiteraard nu ook weg. Misschien zijn hier mensen die met hetzelfde zitten of zaten en kunnenmij tips geven over bepaalde medicatie of hulp. groetjes en sterkte aan iedereen hier
Zonneschijn, 2009-05-11
( 0 )

Beste,
Zeer moeilijk is het leven met een depressie,en acht jaar is reeds erg lang.Hoe hou je het vol?Toch zou er een lichtpuntje moeten zijn.Ik ken jouw leeftijd niet noch uw adres,maar indien je wenst kunnen wij contact houden via email.
Mijn wens is dat je weldra terug gezond mag zijn.
Groetjes,Zonneschijn
Boojtje, 2009-05-15
( +1 )

Ik heb een hyperventeatie aanval gekregen op het werk. en die was zo erg dat ik dacht dat ik dood ging ik ben daarzo van geschrokken dat ik dacht dat ik dood ging. de dag daarna voelde ik me op eens anders zo vervelend omdat ik weet dat het anders kan en kom er niet uit heel vervelend vertel me zelf veel komt goed je komt er wel uit. aleen me concentratie en gevoel is helemaal leeg gewoon niet zoals je gewend bent en je bent er bang van. het is goed te weten dat ik niet de enige ben en dat ik kan lezen wat het precies is. ik dwing mezelf nu ook te gaan sporten en om wat te gaan drinken en me sociale contacten behouden ondanks hoe klote ik me daarbij voel. want ik weet dat ik normaal gesproken me goed bij voelde en weet ook dat dat terug kan komen.
Tweeling, 2009-08-23
( +1 )

Hallo allemaal
Het is heel zwaar om uit een depressie te komen het is een vreselijk strijd.Weet allemaal hoe jullie je voelen!Ben nu 10 maanden depressief en al 8 maanden in therapie en medicijnen.Maar medicijnen doen ook niet alles je moet het zelf doen hoe zwaar het ook is je kan beter een been breken dan iets in je hoofd hebben.Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte toe
Zonneschijn, 2009-08-24
( 0 )

Beste tweeling,

Dat heb je zeer goed uitgedrukt. Dank u voor de reactie.

Groetjes van zonneschijn en spoedig herstel.
Tweeling, 2009-08-25
( 0 )

Beste zonneschijn
Bedankt voor het reageren.Ik hoop inderdaad op een spoedig herstel maar heb sonms nog weinig hoop maar je meot het toch blijven houden maar hety lijkt wel of het nooit stopt.Heb nu ook weer een goede terug val!Ik slik wel al 8 maanden medicijnen maar wil absoluut geen andere meer word er zo ziek van.En dat is vaak wat z eeerst willen doen op de afdeling psyhiatrie in het ziekenhuis.Ik ga toch eens verder zoeken om naar ene homepatische arts te gaan.Ben blij om t elezen dat je er weer helmaal uit bent gekomen.Gebruik je nog medicatie?Alees wat je schrijft is zo herkenbaar.
Zonneschijn, 2009-08-26
( 0 )

Lieve tweeling,
Ja ik gebruik nog steeds antidepressiva. Dat zal ik waarschijnlijk heel mijn verdere leven moeten blijven nemen wil ik niet hervallen. Intussen nader ik ook de zestig en mijn lichaamskrachten nemen af,maar ik leg me er bij neer.in het begin was ik ook ziek wanneer ik de medicatie nam,maar dat went. Nu voel ik mij niet ziek meer. Onder tussen ben ik oma geworden en ik kan echt genieten van mijn kleinkinderen. Af en toe ga ik eens iets drinken met een vriendin of zo,als ik er tussen uit wil,want ik wil vooral niet meer alleen zijn.Je mag altijd eens goed uithuilen bij mij,ik wil er voor je zijn.
Groetjes ,Zonneschijn
Tweeling, 2009-08-26
( 0 )

Beste zonneschijn
Wat fijn dat jeoma bent geworden doet veel goeds he!Zie ik bij me iegen moeder ook heb zelf ook een zoontje van anderhalf en mijn moeder heeft ook flinke depressie gehad en dit doet haar ook heel goed zo gelukkig dat z eis ben zo blij voor haar maar nu ik nog.Het maakt mij ook niet uit als ik deze medciijnen moet blijven gebruiken als ik maar weer beter word.Hoe lang heeft het bijj ou geduurd?groetjes tweeling
Zonneschijn, 2009-08-27
( 0 )

Lieve tweeling,
Het duurde bij mij zo'n drie a viertal weken vooraleer de medicatie aansloeg. In het begin was ik er misselijk van en slaperig,maar dan begon het te beteren. Ikzelf heb me dan nog wel moeten dwingen mijn leven terug op te nemen, en begon zo een beetje aan sport te doen.
Op de duur ging het piekeren te minderen,want piekeren daar verander je de wereld niet mee,integendeel.Je kan hem niet volledig op jou schouders nemen.
Hopelijk heb je hier wat aan.
Veel sterkte nog en geef de moed niet op. Zolang er leven is ,is er ook hoop.
Vriendelijke groeten,
Zonneschijn
Tweeling, 2009-09-01
( 0 )

Beste zonneschijn
Ik blijf echt bij me stnadpunt dat ik geen andere medcicatie ga gebruikkne het maakt je tensloote niet beter maar een steuntje in de rug.Ik ben verder gaan zoeken naar alternatiefen en ben terecht gekomen bij een brainclinic waar ik donderdag heen ga voor een intake en een test.Het is een vrije nieuwe methode en eht komt uit australie het heet rmts therapie hersenstimulatie het is wel heel intensief en word ook niet helmaal voorgoed maar wel veel postiefe ervaringen van mensen die daar zijn geweest dus ik heb weer grote hoop en ik geloof niet snel in dingen maar dit deed echt wat met me dus wie weet!groetjes tweeling
Lilianne, 2009-09-01
( 0 )

Beste tweeling,
Je hebt karakter,volhouden zou ik zeggen en ik wens je veel succes.Hopelijk laat je me weten hoe het afloopt,want ik ben zeer benieuwd.
Liefs,Zonneschijn
Tweeling, 2009-09-06
( 0 )

Beste zonneschijn
Ik ben afgelopen donderdag geweest voor een intake en een qeegtest afteleggen.begin deze week krijg ik de uitslag van de test en als die goed is kan ik eind komend eweek beginnen zowel rmts therapie en gesprektherapie.groetjes tweeling
Lilianne, 2009-09-08
( 0 )

Beste tweeling,
Ik wens je veel succes,en ben echt benieuwd .
Hopelijk ben je er snel bovenop. Hou je me op de hoogte?
Groetjes zonneschijn
Tweeling, 2009-09-10
( 0 )

Beste zonneschijn
De uitslag van de test was maandag al binnen en die was helemaal goed dus ik kan beginnen morgen krijg ik de eerste sessie en volgend week krijg ik er 3!Ik hou je op de hoogte.groetjes tweeling
Zonneschijn, 2009-09-11
( 0 )

Beste tweeling,
Misschien kunnen we binnenkort uw verhaal wel lezen in deze rubriek. Het zou voor velen onder ons een uitweg kunnen zijn,want het aantal depressieven stijgt schijnbaar met de jaren. Bedankt omdat je me zo goed op de hoogte houd.
Veel geluk,groetjes,
Zonneschijn
Tweeling, 2009-09-15
( 0 )

Beste zonneschijn
Ja wie weet komt mijn verhaal in deze rubriek ik hoop heten hoop dat meer mensen dit lezen misschien is er voor hun ook hoop hiermee.Ik heb nu 2 behandelingen gehad en donderdag begin ik met de derde.De eerste behandeling heeft wel erg veel indruk op me gemaakt vind het zo apart dta deze techniek toegepast word het doet verder geen pijn maar wel een beetje irriterend maar alles beter dan de bijwerking van die medcijnen ik had alleen las t van wat hoofdpiin maar prima op te lossen met een paracetemol.En als ik 10 sessie heb gehad dan moet je wat gaan voelen met je stemming dus het zijn wel spannende weken.Nou tot de volgende mail maar weer.groetjes tweeling
Zonneschijn, 2009-09-18
( 0 )

Beste tweeling,
Ik blijf benieuwd hoe het verder afloopt.
Veel geluk,
zonneschijn
Tweeling, 2009-10-13
( 0 )

Beste zonneschijn
Nou ik heb goed nieuws!Het slaat aan ben zo blij!na 8 behandelingen was er merkbaar effect ongelooflijk het is gewoon zo onwerkelijk dat dit zo snel werkt!Ik kon het wel van de daken afschreeuwen dat me einde;lijk naar een jaar een stuk beter voel!Hbe nu 11 behandelingen gehad en we gaan nog even door maar me klachten zijn al een stuk afgenomen geweldig!Ik zou het iedreen aan raden maar ja het kost wel wat en moet je wel op kunnen brengen!Ik was er in het begin ook nog erg negatief ver van werkt het wel maar het resultaat is er het werkt echt en iedreen ziet het ook aan me ben veel positiever pieker niet meer zoveel en ben een stuk vrolijker en zie het leven weer zitten!Dus de mensen die dit lezen hier een echte aanrader!!!!groetjes tweeling
Zonneschijn, 2009-10-13
( 0 )

Beste tweeling,
Ik ben echt blij voor jou,en blijf het zo volhouden,maar blijf me ook verder inlichten.
Beste groeten,
Zonneschijn.
Tweeling, 2009-11-03
( +1 )

BESTE ZONNESCHIJN
hET GAAT HET EEN HEEL STUK BETER MET MIJ IK ZELFS VERTELLEN DAT IK BIJNA KLACHTENVRIJ BEN NOG NIET HELEMAAL MAAR ALS DIT HET SI BEN IK AL DIK TEVREDEN EN DE REST KOMT VANZELF WEL OOIT GATA HET WEL WEG MAAR ZE GAAN TOCH NOG DOOR IN NIJMEGEN VOOR EEN NOG BETER RESULTAAT HEB NU 17 BEHANDELINGEN GEHAD EN KRIJG ER DEZE WEEK NOG 2 EN DAN HOEF IK NOG MAAR 1 KEER IN DE WEEK!eERST STEEEDS 3 KEER!iN 8 WEKEN TIJD BEN IK GEWOON BIJN A UIT ME DEPRESSIE ONGELOOFLIJK IK RAAD HET ECHT IEDERREEN AAN IK HOOP DAT ER MENSEN ZIJN DIE DIT LEZEN.iK WIL OOK ME MEDICIJNEN GAAN AFBOUWEN MAAR DAT VIND IK WEL SPANNEN D MAAR DOE HET LIEVER NU OMDAT IK NOG IN NIJMEGEN BEN.GROETJES TWEELING
Zonneschijn, 2009-11-03
( 0 )

Beste tweeling,
Misschien wil ik het in de toekomst ook wel eens uitproberen indien het nog eens nodig is.Wil jij me het adres bezorgen?
Groetjes,zonneschijn
Tweeling, 2009-11-05
( +1 )

Beste zonneschijn
het heet de brainclinic en zit in nijmegen en oosterhout als je het bij google intoets komt het tevoorschijn!groetjes tweeling
Sebasjo, 2009-11-12
( 0 )

Hallo,

Ik heb jaren lang aan depressies geleden en zelfs aan zelfdoding gedacht. (teveel) medicijnen innemen. Zelfbeschadiging etc. Heftige inzinkingen gehad.

Ik heb me eruit moeten vechten. Door de buitenlucht te gaan opzoeken en doelen in mijn leven te gaan stellen. Ik heb ook moeten stoppen met bepaalde vrienden.
Depressie bestrijd je met goed eten, goed slapen en erop uit te trekken.

Doelen in je leven gaan stellen. Bijv. naar de kerk gaan. Nieuwe mensen ontmoeten die in mij geloven. Hard werken om dingen te bereiken in mijn leven.

Alleen dan komt mijn familie weer met dingen wat mij weer enorm pijn doet. Dat is de mode in mijn familie. Ik voel me hier weer zeer ontstemd over. Moet ik dingen horen op het laatste moment.

Ik kom erachter hoe oneerlijk het leven is. En dat je dus niet eens op je eigen familie kunt rekenen!
Zonneschijn, 2009-11-13
( +2 )

Inderdaad er is niet veel eerlijk in het leven,maar blijf geloven in jezelf want je bent jou beste vriend,en er zal vast wel iemand zijn die ook geloofd in jou,dus kop op geniet van degenen die jouw echte vrienden zijn,en van de kleine dingen.
Ik wens jou alle goeds toe.
Groetjes,
Zonneschijn
Moonlight, 2009-12-01
( +1 )

Hallo, ik ben depressief nu ongeveer een jaar, ik ben 18 jaar.
eerder had ik altijd plezier in me leven, maar sinds dat er nare dingen zijn gebeurt in de familie, lukt me dat niet.
Het is net alsof er iets me hoofd zit, en als je er bij drinkt versterkt het, en
word ik van kwaad tot erger.
Ik voel me net een robot en nergens op gemak, ik ben bang dat mensen het zien dat ik niet goed in me vel zit. Ik ga naar een psycholoog, maar dat helpt ook niet zoveel.
Mensen denken over me dat ik ziek in me hoofd ben, of zijn bang voor me.
Ik vind dit dus echt niet leuk meer in me leven , en begin me ook gemeen te voelen
terwijl ik geen mens kwaad zou willen doen

Wie herkent dit gevoel?
Zonneschijn, 2009-12-01
( +1 )

Lieve Moonlight,

Je bent nog zo jong om nu reeds zo een depressie door te maken,maar daar staat natuurlijk geen leeftijd op.
Misschien moet je het een keer van je afschrijven wat jou is overkomen,en dat mag je gerust aan mij,het gebeurd toch anoniem.
Iedereen weet en waarschijnlijk ook jij dat alcoholische drank uw probleem erger maakt want hierdoor wordt je nog gevoeliger,maar dat is natuurlijk gemakkelijk gezegd.
Jezelf schamen omdat je in een depressie zit hoeft niet, want er zijn duizenden mensen zoals jij.
Heb je er trouwens nog niet aan gedacht om naar een psychiater te stappen,hij of zij kan medicatie voorschrijven en je trekt terug van het ziekenfonds.
Ik hoop echt dat je uit die put komt,want het is zeer zwaar.
Veel moed,
Zonneschijn
Haags hopje, 2009-12-03
( +1 )

Hai sunshine,....
je hebt wel een goeie naam ervoor bedacht, zonneschijn..!!ik heb de verhalen eens gelezen van de mensen die een depressie hebben,(ik heb er ook last van) en het er erg moeilijk mee hebben,...ook t verhaal van 'tweeling'...die heeft t dan over een brainclinic,heel fijn,en ook dat t helpt,maar niet echt in de buurt,ik kan me voorstellen,dat veel mensen dit wel zouden willen doen,maar omdat t niet echt in de buurt is,en het hoofdverschijnsel bij depressie toch veel moeheid is ,niet echt vestandig om dan zón eind te rijden,want je moet t ook op kunnen brengen,omdat je alles soms ook 'teveel' is ,en je je erg 'futloos voelt...en je moet ook nog een eigen bijdrage betalen,en dat heeft ook niet iedereen,zeker niet in deze tijd!!...volgens mij zou je beter iets kunnen opstarten,net zoiets als dit,wat je nu hebt,maar dan met een vaste groep mensen,mensen met allemaal dezelfde vormen,een depressie,en dan gewoom ,wekelijks deze mensen een sessie via dit forum laten doen,(ze moeten dan hun belevenissen/gebeurtenissen/gevoelens vertellen,en eventueel ,wat ze er aan gedaan hebben.) volgens mij kan dit wel verlichting,en misschien heling geven ,omdat t allemaal mensen zijn,die met dezelfde problemen zitten,en iid, een 'buitenstaander', heeft vaak geen idee, wat de mensen mankeert,of waar ze last van hebben,terwijl dit wel ernstige gevolgen kan hebben voor diegene, als ie niet begrepen wordt,en t dan alleen maar erger wordt,en de persoon nog depressiever hierdoor wordt.,..want al deze mensen begrijpen elkaar wel,en weten zo'n beetje hoe de ander zich voelt,en kunnen elkaar steunen,en tips geven,...en praten erover helpt altijd,ook al doe je t dan op deze manier,maar t schept wel een vorm van verlichting/opluchting,want je "hart luchten", met mensen met dezelfde problemen helpt echt.al zal t dan alleen al zijn,dat je niet de 'enige' bent,en er meer mensen zijn,er je er rustig over kan praten,met mensen die t begrijpen. want dat is ook vaak een onbegrip van onze wereld,dat mensen soms niet doorhebben,hoe t met een ander gesteld is,...dus mensen ,lucht je hart,praat erover, en bedenk,; je bent NIET ALLEEN..!! hou goede moed,geniet van de kleine,mooie dingen van het leven,stel een doel in je leven, help eens vaker iemand anders(b.v. een oud vrouwtjw met oversteken,op een drukke weg,dat geeft je zoveel goeds,na die tijd,daar wordt je echt vrolijk van,en geeft je voldoening,en is dus goed voor je eigenwaarden!!!)het zijn ook de eenvoudige dingen,die je helpen,als je er maar voor openstaat,en je moet t gewoons eens doen,iets goeds,een helpende hand aan een ander bieden,dan zul je zien,dat je ook geholpen wordt,met diezelfde , eenvoudige dingen,maar dit is ohh... zo goed voor jezelf..!!! probeer ook positief te denken,(is best moeilijk,weet ik..)maar t helpt wel ,verwen jezelf gewoon eens, b.v. 1x in de week, ga eens een keertje met de hond van kennissen/buren een wandeling maken,dat maakt je ook blij,en je bent er uit,want veel mensen(net als ik ) sluiten zich dan heel erg op.,en willen geen contakt met anderen,maar dit is niet goed,..dus probeer t gewoon eens, DORRBREEK DE SLEUR...!!! ,want dit speelt ook mee in een depressie,nou mensen ,...'KOP OP', en ga ervoor,want daar is dit leven te mooi voor,ook al denk je soms van niet,maar kijk anders naar mensen die kampen met een ziekte, die graag zouden willen blijven leven,en dan wil jij, een gezond iemand, er een eind aan maken,...??? denk na,....sterkte ermee, ook een" stressie kipje..."
Zonneschijn, 2009-12-05
( 0 )

Beste Haags hopje,
Je geeft een zeer goede kijk op wat een depressie is.
Ook heb je gelijk wat betreft ,eens een keertje iets doen voor iemand,waardoor je zelf ook wat blijer wordt.Ikzelf ben iemand die in de mate van het mogelijke een helpende hand biedt aan iemand die dit nodig heeft,hoewel ik daar mijn man soms zeer boos om kan maken.
En ook die sessie vind ik een heel goed idee.
Bedankt.
Groetjes,
Zonneschijn
Haags hopje, 2009-12-08
( 0 )

Hai sunshine,.......
dank je wel voor t compliment,...maar ik ben ook maar een gewoon iemand die ook niet alles weet,maar door t lezen van de verhalen hierboven , herken je gewoon een hoop dingen,en weet je wat de mensen voelen,en denken..En wat jij doet, vindt ik ontzettend goed,en helemaal "GEWELDIG" want ook zo help je de mensen,omdat jezelf ook heel goed weet,wat een depressie is. en daar hebben mensen ook echt wat aan, omdat je ze begrijpt.en praten is altijd goed. dat lucht echt op,ik was aan t zappen vanavond,en zag op de belgische zender een stukje over een man ,die zelfmoord had gepleegd,(heb niet alles kunnen volgen) maar niemand had dat eigenlijk door,dat die man al heel diep was gezakt,maar hij probeerde zich goed te houden,tegenover zijn gezin,zijn medemens,want hij was een MAN,en mannen uiten zich heel slecht,want dat past niet bij een man,want een man mag niet huilen,moet stoer zijn, sterk zijn, maar ook mannen hebben gevoelens, het is alleen zo jammer dat dat er zo inzit bij die mannen,dat ze hun gevoelens niet mogen tonen, en waarom niet eigenlijk...?! we zijn allemaal van vlees,en bloed,en hebben allemaal gevoelens,ook de mannen...!!! want je zag ook beelden van het gezin,vakantiebeelden,en iid,daar was niks aan te zien geen sprankje van een depressie,echt ongelofelijk...... ik vond dit heel erg om te zien,dat die man zo lijdde,...en dat niemand het door had,zelfs zijn therapeut niet...!!want wat dat betreft uiten vrouwen zich hierin iets meer dan mannen. en als ik zo de verhalen hierboven lees,zitten et toch ook wel mannen bij, die zich toch durven te uiten, hun gevoelens tonen,en dat vindt ik heel knap,maar zo is t ook wel een fijne manier,om je hart te luchten,want niemand die je kent, want er zit toch ook zoiets in van schaamte voor mannen,maar ze kunnen hier wel hun verhaal kwijt,en dat is heel goed,want dat is voor hun toch een soort van opluchting, want er wordt ook geluisterd naar hun verhaal, omdat ze ook antwoord terug krijgen...... en dat is heel fijn. want een 'luisterend oor' is ohh,... zo BELANGRIJK!! jaa, sunshine, je doet echt geweldig werk zo, petje af voor je,want je helpt echt zo mensen, het doet de mensen goed,dat er meer zijn met een depressie,..ja en wat je man betreft,.....ik weet niet waar ie zich druk om maakt,maar ooit zal hij misschien ook eens door "een helpende hand ' worden geholpen,en dan begrijpt ie het wel beter,...gef hem maar een extra kus vanavond,is ie ook niet meer boos,..Hihihi... gr h.h
Davy, 2009-12-10
( 0 )

Hallo mijn naam is davy en ik zit in een zware depressie met daarop ook nog eens liefdesverdriet. Mijn verloofde is weg. ik ben ze kwijt en ik weet niet meer wat te doen. Het is al 6maand dat ik heel depressief ben. Ik weet het allemaal niet meer. ik wil dingen doen in mijn leven maar niets lukt. het is al een moeite om uit bed te gaan. ik lig constant te wenen. elke dag. mijn ex heeft mij dat aan gedaan en ze is al met iemand anders en ze geeft niets om mij. helemaal niets meer na 3jaar!!!
iemand moet me helpen. die eenzaamheid , het gedacht dat zij bij iemand anders is , het gedacht dat ik niemand kan aanraken of dat niemand van me houd in de zin van liefde , ik weet het allemaal niet meer. ik heb al veeeeel aan zelfdoding gedacht maar telkens keer kan ik zeggen : neen niet doen davy. Kheb wel al pogingen gedaan waar ik dan helaas in het ziekenhuis lag.
Ik ben 22jaar ik heb nog een heel leven en ik zie mijn leven niet meer zitten. kwil gewoon niet meer leven. Waarom ben ik alles kwijt? alsjeblieft iemand help me?
help me
Zonneschijn, 2009-12-10
( 0 )

Lieve Davy?

Niet doen jongen,je mag de hoop niet op geven,en ik heb misschien mooi praten,maar ook dat heb ik in mijn jeugd beleefd.
Toch ontdek je op zekere dag dat er wel mensen zijn die van JOU houden zeer veel zelfs.
Momenteel is het weer niet zo aantrekkelijk om er op uit te gaan ,maar ik zou me vooral niet opsluiten. Ga eens een avondje op stap of sluit je aan bij een of andere sportclub, ook al heb je geen zin ,maar... zo kom je met nieuwe vrienden of vriendinnen in contact..
Uw ex is het niet waard dat je zo ongelukkig bent.
Ik wil als ik kan die helpende hand voor jou zijn Davy.
KOP OP... WE GAAN ERVOOR!!!
Schrijf mij spoedig weer.
Ik wens jou veel kracht toe.
Groetjes ,Zonneschijn.
Davy, 2009-12-11
( 0 )

Ik wil je wel toelaten om een helpende hand voor me te zijn. Dank je.ik waardeer het echt. Maar hoe geraak ik eruit? ik zal vandaag eens op stap gaan maar ik heb geen vrienden. ik mocht alleen met haar weggaan. ma ik kan vrienden gebruiken maar tis ni hetzelfde als liefde.
hoe moet ik voort met mijn leven? tga echt niet goed met mij maar ik ga wel werken en dan denk ik minder na. maar men ex is ook men eerste liefje geweest.
kzit echt in de put he. maar ik waardeer het echt dat je me trug schrijft. kvind het echt tof. dank je
Zonneschijn, 2009-12-11
( 0 )

Beste Davy,
Veel succes met uw uitstapje. Ik weet dat de eerste liefde ook de diepste is. Was jij voor haar ook de eerste? Ik wens je hoe dan ook heel veel liefde toe, en misschien vind je haar vanavond.
Klim uit die put a.u.b.
Amusement, groetjes,
Zonneschijn

Davy, 2009-12-12
( 0 )

Ja ik was ook de eerste voor haar. hoe doet ze da toch? na 3jaar direct iemand anders. geen traan , niets. ze zegt gwn : ja kmoet je ni hebben want sorry kheb iemand anders gevonden , dat waren haar letterlijke woorden en boem telefoon toe
ik ben eens weggeweest. tis allemaal op niets uitgelopen. kheb niets kunnen genieten. kben zelfs naar de wc moeten lopen omdatk een weenbui kreeg. Zo genant!
echt genant!
kzit weer een beetje dieper. ik ga hier niet uitgeraken he. ik zie geen uitweg meer. kdenk datk er klaar voor ben. kwil nimmer leven. tis me genoeg . ik heb zolang gevochten. ik voel mij verschrikkelijk. ik ben op!

Davy
Zonneschijn, 2009-12-12
( 0 )

Lieve Davy,
Kom op. Binnenkort gaat er in uw leven iets veranderen waardoor je niet kan begrijpen, dat je nu zulke gedachten hebt, maar wacht.
Het is nu weekend,ga eens lekker in bad.. en neem jou tijd...,maak je mooi...,een lekker geurtje en ga er misschien nog eens op uit straks. Winkelen ,een goed boek kopen misschien, of een grappige film.Fitnes? Welke hobby heb je trouwens? Kijk eens goed rond indien je weggaat, geef jou ogen goed de kost, dan krijg je waarschijnlijk andere gedachten. Laat de zon een beetje schijnen.
Een dikke pakkerd.x
Zonneschijn
Davy, 2009-12-13
( 0 )

Liefste zonneschijn ,

Vandaag voel ik me een beetje beter maar weet je , ik heb het nu zo moeilijk met gewoon het kleinste dingetje. gewoon naar een tv post kijken zoals tmf of iets anders , ik moet denken : zij eeft daar ook naar gekeken en dan doet het weer allemaal zo pijn. ben ik dan zo ne zwakken? ik begrijp hier niets meer van

liefs davy
Zonneschijn, 2009-12-13
( 0 )

Lieve Davy,
Natuurlijk ben jij niet zwak. Het is iets dat iedereen vaak overkomt. Je bent
waarschijnlijk aan het proberen jou verdriet te verwerken,want zo zegt men ,OM JE VERDRIET TE VERWERKEN MOET JE EERST DOOR DE PIJN.
Ik wens jou toch nog veel sterkte,en wens je steeds tot hulp te zijn.
Het beste Davy,
Zonneschijn
Tweeling, 2009-12-16
( 0 )

Beste davy
Ik zit net je verhaal te lezen en begrijp heel goed hoe jeje voelt en dat je door zoiets in een zware depressie zit.Ik heb al eerder op dit forum geschreven ik ben ook nog steeds depressief maar wel minder als geweest heb ook in zo diep dal gezeten dat ik ook niet meer wou leven en alles zo zwaar is!Ik wil je heel veel sterkte wensen in deze rottijd!groetjes tweeling
Tweeling, 2009-12-16
( 0 )

Beste zonneschijn
Ik zou je nog op de hoogte houden hoe het mij gaat nu ik bij de brainclinic ben.Het gign9 weken zo goed en tot 3 wekne geleden ik kreeg griep en ging medicijnen afbouwen en toen ging het mis een flinke terugval wat ik nooit had verwacht.Medicijnenzijn weer opgebouwd want dat gaat gewoon nog niet dus maar ben er wel weer iets boven op maar nog niet zoals geweest maar we gaan nog even door in nijmegen omdat het zoveel goed heeft gedaan maar baal erw el goed van wat is het een stijd om van te winnen zeggen klote depressie.Ik probeer elkje week wel een paar uurtjes te werken maar het is zo zwaar als jeje zo voelt.groetjes tweeling
Zonneschijn, 2009-12-17
( 0 )

Lieve Tweeling,
Wat jammer dat je terug in een dip bent beland. Waarschijnlijk heeft die griep wat veel van jou gevraagd en heb je extra vitaminen nodig. Ook het donkere weer moedigt een mens niet aan om iets te ondernemen. Probeer rustig terug op krachten te komen.
Ik vind het heel lief van jou dat je ook voor Davy een bemoedigend woordje over hebt.
Kop op meisje, het lukt je deze keer ook wel om er uit te komen.
Groetjes,
Zonneschijn
Tweeling, 2009-12-17
( 0 )

Beste zonneschijn
Ja het is zeker jammer ben er ook erg verdrietig om ik moet positief blijven maar dat is erg moeilijk want ik vind op dit moment niks leuk en nergens geen zin in maar ik ondeneem wel van alles.Vandaag heb ik toch en middagje gewekt en maandag ook de ochtend en dan heb ik toch zoiets ik heb het toch maar weer gedaan.Ik hoop gewoon dat nijmegen snelw eer gaat aanslaan maar hun zeggen het heeft wel even tijd nodig.Ja vonnd het verhaal van davey erg aangrijpend en weet gewoon hoe iedereen zich voelt was het maar voor mensen te begrijpen want begrip is er sosm weinig om je heen er zijn zelfs mensen die tegne mij zeggen nou moet het toch wel eens een keer over zijn maar het heeft gewoon tijd nodig en dat los je niet zo even op al wil je graag maar ja we vechten door maar het valt niet mee soms denk ik wel eens wanneer gaat het nou ooit eens weg.Bedankt voor de lieve reactie in ieder geval vind het fijn om met iemand te praten die het ook heeft gehad en dat het gelukkig weer goed gaat met je!groetjes tweeling
Dustie, 2009-12-27
( 0 )

IK HEB OP DIT MOMENT WEER EEN DEPRESSIE VOEL ME ZO MOE EN ERG ALLEEN BEN DE LAATSTE JAREN ZOVEEL MENSEN VERLOREN IK WEET NIET MEER HOE HET VERDER MOET IK BEN OP DIT MOMENT BANG VOOR ALLES WAT IK HOOR WIE KAN MIJ HELPEN DAT IK WEER EEN BEETJE OP EEN GOED SPOOR KOM
Zonneschijn, 2009-12-28
( 0 )



BESTE DUSTY,
Ook ik heb in mijn leven verschillende mensen verloren die ik zeer lief heb gehad,dus ik begrijp waarover je het hebt.Vaak was ik zeer angstig en bleef de schrik dat het nooit op zou houden.Daarom zou ik u de raad willen geven om gespecialiseerde hulp te zoeken in de vorm van een psychiater,zij weten hoe ze hier mee om moeten gaan en of je medicatie nodig hebt.
Nochtans mag je steeds met mij van gedachten wisselen indien je het wensen zou.
Ik wens je nieuwe moed en sterkte.
Zonneschijn.

Tweeling, 2010-01-04
( 0 )

Beste zonneschijn
Het gata nog steeds niet goed met me!Zit nog steeds in een dal en voel me goed deprie.Ik word er helemaal gek van al 15 maanden wat duurt dat lang zeg omer uit te komen.Ik werk wel 3 halve dagen maar het is zo zwaar maar het is misschien wel beter wat afleiding en thuis zitten word je alleen maar depressiever van.Hbe al een paarw eken ook helmaal geen eetlust en vreselijk misselijk dat heb i nog nooit gehad.Maar hoe dna ook we komen eruit!Ben in een depressie gekomen en zal er ook weer uitkomen ik zal het winnen en nietd e depressie!Gata het met jou verder nog steeds goed?groetjes tweeling
Zonneschijn, 2010-01-05
( 0 )

Lieve tweeling;
Dat vind ik nu echt erg voor jou. Dat misselijk zijn vind ik wel raar,ben je wel bij de dokter langs geweest?
Ik heb het jou nooit gevraagd,maar ben je alleenstaand of heb je een vriend? Alleen zijn met een depressie is natuurlijk nog erger dan wanneer je er samen de schouders onder kan zetten.
Een stevige wandeling in de buitenlucht kan ook helpen,maar kleed je lekker warm.
Met mij gaat het nog steeds redelijk goed,en ik hoop dat het tij voor jou ook snel gaat keren.
Ik wens je veel nieuwe moed en gezondheid voor 2010.
Zonneschijn
Tweeling, 2010-01-05
( 0 )

Beste zonneschijn
Ik woon wel samen en heb ook een zoontje waar ik heel gelukkig mee ben maar het kost ontzettend veel energie een kindje om je heen maar tegelikkertijd zorgt een klein mannetje er ook voor dat je stuctuur houd.Dat misslijk schijnt allemaal spanning te zijn heb ook al sind ik in een depressie ben geraakt last van mijn maag ook spanning morgen ga ik naar een haptonoom toe.Ik ga ontzettend veel naar buiten toe ik ben meer weg dan thuis omdat ik geen rust heb.Ben zo blij voor je dat net nog steeds goed gaat met je fijn hoor.groetjes tweeling
Tweeling, 2010-01-09
( 0 )

Beste zonneschijn
Ik moet maandag bij mijn arts in het ziekenhuis komen omdat het echt niet goed gaat ik weet het echt niet meer maar zie een hele zwarte toekomst zo depressief voelik me!
Ik ben geen voorstander van andere medicatie omdat ik zo ziek van de bijwerkingen word en het misschien niet eens helpt ik slik nu al meer als een jaar antidepresiva maar het helpt geen donder want voel me weer net zo deprie als een jaar geleden!Ik ben echt bang dat ik er n ooit meer uit ga komen maar dat kan toch niet ik heb dit nooit gehad was zo vrolijke en posotieve meis ik moet eruit komen het is er ook gekomen dus moet het ook we gaan!Maar benw el ten einde raad moest even me hart luchten!groetjes van tweeling
Zonneschijn, 2010-01-10
( 0 )

Beste tweeling,
Hoe jammer nu. Het heeft toch een hele tijd goed met jou gegaan hè. Kan uw man het begrijpen,en heb je een beetje steun aan hem? Ben je toch niet vergeten jou medicatie te nemen?
Ik ga duimen voor jou ,zodat het snel weer goed komt.
Veel sterkte,
Zonneschijn
Zonneschijn, 2010-01-14
( +1 )

Beste tweeling,
Hoe gaat het nu met jou? Zoals je ziet heb ik op je zitten denken. Ben je bij die arts geweest ,en welke raad heb je gekregen?
Is het ook niet een beetje de schuld van die slechte winter dat je u niet goed voelt?
Ik hoop snel wat nieuws van jou te krijgen,maar intussen wens ik je terug nieuwe moed om er tegenaan te gaan.
Groetjes,
Zonneschijn
Tweeling, 2010-01-14
( 0 )

Beste zonneschijn
Lief dat je aan me denkt!Bne bij de arts geweest en heb gewoon echt een terugval wat wel door die griep is gekomen eind november!Mijn medicijnen zijn wel opgehoogd nog iets dacht dat het niet meer kon maar met uitzonderingen wel zeiden ze!Verder heb ik pilletjes voor mijn misselijkheid gekregen die redelijk goed helpen kan weer een beetje normaal eten dat is ook een helestress minder!Verder ga ik nog wel steeds naar nijmegen maar 1keer per 14 dagen als ondersteuning want het heeft me heel goed geholpen maar door die terugval gata het gewoon even niet zo lekker!Mar er komt een dag dta allemaal weer anders zal zij en het zonnetje weer voor mij gaat schijnen.Ik werk oook weer 3 halve dagen en over een week ga ik 4 halve dagen werken want ik merk dat dta me heel goed doot me werk al is het soms zwaar!Maar we sleuren ons er door heen en we komen eruit alhoewel ik ook vaak denk hoor het komt niet meer goed maar dat is maar een gedachte en niet de werkelijkheid!Ik vind het fijn om met een lotgenoot te mailen en hou je zeker op de hoogte!Bedan tvoor de reactie!groetjes tweeling
Nans, 2010-04-30
( 0 )

Ik vraag me af of jullie nu nog steeds zo positief zijn over de brainclinic na een tijd.
Kun je me daarover mailen en is het ook voor angsten?
Zonneschijn, 2010-05-01
( +1 )

Beste Nans,
Om hierover meer te weten te komen kan je best met tweeling contact opnemen,want ik heb geen ervaring.
Liefs,
zonneschijn
Yvon, 2010-06-20
( +1 )

..
Yvon, 2010-06-20
( 0 )

Je bent 17 jaar, voelt je eenzaam, verdrietig, boos, wil niet meer eten, hebt nergens zin meer in en nog veel meer. Niemand die je begrijpt. Niemand waar je je verdriet mee wil delen. Wanneer voel je het moment dat je wilt dat je je gevoelens kunt delen met een deskundige. Waar kun je anoniem terecht? Moet je meteen medicatie gebruiken?
Zonneschijn, 2010-06-28
( 0 )

Beste Yvon,

Bij een psychiater kan je steeds anoniem terecht,hij of zij heeft zwijgplicht.Die zal ook
beslissen of je medicatie nodig hebt.

Spoedig beterschap,

Zonneschijn
Piet, 2010-06-29
( 0 )

Ik ben een 23 jaar en lijd al een paar jaar aan een depressieve , heb het lang vol gehoude om gewoon te blijven werken maar op een gegeven moment kreeg ik zoveel last van huilbuien en paniekaanvallen dat dat niet mer ging , heb ik eerst op dokters advies een jaar lang thuis gezete om wat bij te komen ,( sliep 12 tot 16 uur op een dag)
medicijnen helpen bij mij niet , ik reageerde er zo heftig op.

ga nu sinds 3 maanden naar een psichiatrische dagkliniek , waar ik 4 dagen in de week heen aan.
en ik merk al wat verbetering , en moet straks nog aan half jaar en hoop dan een stuk steviger in het leven te staan ..

gr piet
Zonneschijn, 2010-06-30
( +1 )

Beste Piet,

Ik wens je veel succes in die dagkliniek en het zal weldra heel wat beter gaan.

Groetjes,

Zonneschijn
Nicole, 2010-10-04
( -1 )

Beste zooneschijn
na een hele lange tijd ben ik weer ene keertje te vinden hier opde site!Inmiddesl kan ik zeggend at het stukken beter met me gaat maar niet door de brainclinic want dat heeft helaas maar voor 9 weken geholpen en toen kreeg ik een enorme terugval wat zeker 4 maanden weer heeft geduurd voor ik weer een beetje omhoog kwam!Wat mij een heel stuk beter heeft gemaakt is hardlopen loop nu sinds 7 maanden 4 keer per week hard en kan echt vertellen dat je hier baat bij heb!toen ik beggon was het zo verschrikkelijk zwaar maar zie er nu echt resultaat van ik werk weer kan weer van dingen genieten maar het is nog niet helamaal over maar dat komt vanzelf wel!Het hardlopen is nu echt me sport geworden en vind het heerlijk om te doen en weet ook dta het goed is voor me depressieve klachten!Alls mensen het kunnen raad ik ze het echt aan maar je moet wel doorzetten want het is echt niet zo dat het naar een maandje lopen goed met je gaat het heeft bij ruim 4 maanden geduurd toen ik hyet ging merken!En wat je erzeker van krijgt is meer energie en stukken minder moe!Ik ben heel lij dat ik dit gedaan heb!groejtes tweeling
Zonneschijn, 2010-10-05
( 0 )

Ik wens u een dikke proficiat, je bent goed op weg. Ik wens jou veel geluk.
Haags hopje, 2010-11-03
( 0 )

Hallo allemaal,...
zoals ik lees ,nog een hele boel mensen,met een depressie..
ik heb er ook nog steeds last van,t wordt nu bijna een jaar,heb ook anti-depressiva's voorgeschreven gekregen.eerst 10mg,omdat er zoveel bijwerkingen van zijn ,toen 20mg. en toen ging t wat beterder,en toen kreeg ik weer een terugval,en kreeg toen 30mg v/d dokter,en t werd iets beter,maar ik wil graag van deze troep af,want v/d bijwerkingen,zou je ook haast een "depressie"krijgen..!!ik ben nu terug gegaan naar 20 mg,want wil t graag afbouwen,want dat is ook nog niet zo gemakkelijk...
bij t afbouwen,heb je heel veel dezelfde symtomen,als bij een depressie,maar dit moet ik dan gewoon doorzetten,want de anti-depressivas's zijn alleen een hulpmiddel,maar helpen je verder niet van je depressie af,die onderdrukken het meer.
ik slik nu naast de anti-depressiva's _ymea,_(is eigenlijk een natuurprodukt v/d overgang,) dit helpt mij ,omdat dit middel ook tegen meerdere kwalen helpt,die ook voorkomen bij een depressie.(bij opvliegers,transpireren,wisselende stemmingen,vermoeidheid,innerlijke onrust,)en t is op natuurlijke basis.
en dat kan geen kwaad...je moet met een depressie zien,dat je de orrspronkelijke oorzaak ziet te vinden,dat is niet gemakkelijk,want dat kan verschillende oorzaken hebben,dit vooral na verlies van (meerdere) dierbaren, verlies van je werk,je voelt je dan na zoveel jaar ,echt äfgedankt",en dit gaat aan je vreten,als je heel onzeker bent,verlegen,dan heb je ook eerder kans,dat je in een depressie komt,omdat je je zelf niet sterk genoeg voelt,dat je t niet aankan,dat je faalt,je kruipt dan steeds meer in jezelf,en gaat jezelf afzonderen,afsluiten v/d buitenwereld,je sociale contakten verminderen,afijn je sluit jezelf op,en gaat denken,en malen,en zo wordt t steeds erger..!!maar probeer dit te voorkomen,want voor je t weet,kom je er zelf niet meer uit.
probeer regelmatig een wandeling te maken,t mooiste is als je dat met een hond doet,desnoods leen je er een van iemand,trouwens, van een hond wordt je echt vrolijk,want die voelt je aan ,wanneer je je klote voelt,en komt dan bij je zitten,om je te troosten,maar door de hond,moet je wel naar buiten,dus is dit ook weer goed v/j contakten,en de frisse lucht doet je ook goed.en zo langzaam aan,dan kom je toch weer in de wereld,die je in t begin heb ontweken.
de meeste mensen met een depressie,hebben ook vaak last van de winterperiode,de herfst,kou,regen,etc.daar heb ik ook last van" een winterdipje: ook wel genoemd,maar dit samen ,met je depressie,is dan nog zwaarder.ik henb mezelf een licht-therapie lamp aangeschaft van booklite,kosste me wel 225, euro,maar ik heb er wel profijt bij,want je mist gewoon de zon op je gezicht,en dat kan goed worden gedaan met een lichttherapie lamp,ik ben blij,dat ik hem besteld heb,want ik kan hem altijd gebruiken,wanneer ik dat nodig heb,en wil hem niet meer kwijt!!!
een zonnebank,helpt in deze periode ook goed,maar dan niet te vaak hé...het zijn wel allemaal hulpmiddeltjes,maar alle kleine beetjes helpen..ik ga ervoor mezelf voor,om van de depressie af te komen,want wil zo mijn leven niet verder slijten,want er zijn nog zoveel leuke dingen in dit leven,en daar moet je ook naar uitkijken,en proberen positief te blijven.
en voel je je eens down,ga dan een grappige film bekijken,op youtube,ofzet je lekkere c.d op,daar waar je vrolijk van wordt,en zing gerust mee,dat is alleen maar goed voor je.
het duurt wel even ,voordat je van een depressie afbent,maar je moet erzelf ook aan werken,anders blijf je er in hangen,en kom je er slecht vanaf...ga desnoods na een groep toe,met ook mensen die een depressie hebben,want dan zul je zien,dat je niet alleen bent,en dat je elkaar daar ook kan helpen,en t helpt je ook goed,dat je je gevoelens kwijt kan,omdat deze mensen je begrijpen,iets wat de buitenwereld niet altijd goed begrijpt..,en je bent weer onder de mensen,en dat is ook goed voor je, je zal t zien..
nou, lieve mensen,je zit er nu mee,maar bedenk,dat je er ook weer vanaf kunt komen,al zal dat wel t enige energie,en inzet kosten,maar wil je t echt,ga er dan ook voor,want je kan nog zoveel mooie,leuke dingen beleven in deze wereld...
doe dat ook...ik wens julli allemaal sterkte toe,en bedenk,dat je niet alleen bent,we leven met jullie mee.
yf (ook met n depje!!)
Daph, 2010-12-10
( 0 )

Hallo, iedereen

ik vind het vreselijk om te lezen wat iedereen moet mee maken in zijn eigen omstandigheden kwa depressie's. ik leef met jullie mee. ik was aan het lezen om mezelf ook te kunnen helpen ook al ben ik pas 19 jaar. ik ben normaal gesproken altijd vrolijk, maar ik ben opeens veranderd in een robot die alleen nog maar in bed wil liggen en het niet meer zie zitten. ik heb een naar verleden maar ik wil mezelf helpen ik ben wel naar een psygoloog geweest maar dat was geen goeie, en kreeg er alleen maar nare ideeen van en het werkte gewoon niet dus ik nam mezelf voor om te stoppen ik wil het liefst advies en raad en dat mensen me begrijpen me vrienden schrikken van mij af en ik zet een masker op in de buitenwereld. ik weet zeker dat veel mensen dit wel herkennen. ook vertrouw ik geen mensen meer maar ik wil het zeker wel proberen, want ik zie het gewoon niet meer zitten wil weer kunnen genieten en alles positief zien dan mezelf wegkwijnen in bed. ook krijg ik veel gedachtes om met het leven te stoppen maar ik wil niet opgeven. weet iemand raad?

xDaph
Zonneschijn, 2010-12-13
( 0 )

Ook ik vind dit zeer erg voor jou dat je dit moet doormaken,vooral op zo jonge leeftijd. In In uw geval zou ik blijven zoeken naar een goede psychiater waar het ziekenfonds toch ook een deel van terug betaald. Dit is natuurlijk maar een idee. Wat ik eraan gedaan heb kan je lezen in mijn verhaal,maar dat is natuurlijk niet voor iedereen hetzelfde.Ik kan proberen jou te helpen maar dan moet ik wel het volledige verhaal kennen.
Verder wens ik u veel moed toe, om snel uit het dal te geraken.

Veel sterkte Daph,
Zonneschijn x
Daph, 2010-12-13
( 0 )

Lieve Zonnenschijn,

Hm, ik heb dit weekend eens goed nagedacht en wat nu de beste mogelijkheid zou kunnen zijn, omdat ik niet echt iets zoek om naar een psychiater te gaan, ik vertrouw niet zo snel mensen en het moet natuurlijk klikken voordat je echt van start kunt gaan.. ik heb dus vanmorgen alle moed bij elkaar gezocht en ben ik naar de dokter geweest en een kreeg meteen een verwijsbrief voor naar een pyscoloog, alleen komen nu de kerstdagen en nieuwjaar eraan. en word het eerste gesprek pas in januari gepland en dat vind ik eigenlijk minder omdat ik graag nu met iemand die ik kan vertrouwen wil praten.. ik wil best proberen het verhaal te zeggen maar dan per mail graag. maar het is niet makkelijk. wel alvast bedankt. hoor graag van je.

xDaph
Zonneschijn, 2010-12-15
( +1 )

Lieve Daph,

Je mag me gerust een mailtje sturen. Ik zal het met veel interesse lezen,en ook zal ik proberen je een hart onder de riem te steken.

xZonneschijn
Tweeling, 2011-01-03
( 0 )

Beste mensen
Ik zit allemaal een beetje de verhalen te lezen van iedereen.Ik ben in 2008 heel erg depressief geweest zo erg dat ik er echt een eind aan wou maken ik heb 9 maanden in dagbehandeling gezeten en medicatie die ik inmiddels nog steeds slik w=en waar ik ook een keer weer vanaf zou moeten.na die 9 maanden heb ik nog bij ene kliniek in nijmegen gelopen 4 maanden daar kreeg ik magneet therapie wat heel goed aansloeg maar helaaas kreeg ik ene terugval en hielp het niet meer en toen was het inmiddels al februari 2010 en toen dacht ik hoe kom ik er toch ooit weer uit vreschrikkelijk en ik wou absoluut geen andere medicijnen meer al die bijwerkingen vreslijk.En psychiaters willen je altijd onder de medicijnen stoppen maar dta is niet altijnd de oploosing.En werd er gewoon zo onzeker van allemaal.Toen ben ik terug naar huisarts gegaan en zie ik weet het gewoon niet meer hoe kom ik er nou uit was ook al anderhalf jaar depressief de husarts zei ga hardlopen dat doet net zoveel als een medicijjn allen je hebt geen vervelende bij werking toen ze dat zei dacht ik bekijk het maar heb er geen zin in veel moe .Maar toen ben ik er toch erg over na gaan denken en ben toen in maart toch begonnen met hardlopen ik begoen met 2keer per week en u inmiddels doe ik het 3 tot 4 keer per week en kan zeggen dat ik er echt heel veel baat bij heb en grotendeels uit me depressie ben gekomen en weer posotie tegen het lven aan kijk weer 50 procent werk en want ik eerts echt niet mere kon het is nu inmiddels 2 jaar geleden dat ik dedprressief werd me klachten zijn nog steeds niet helemaal weg maar het si weer leefbaar en nu dnek ik de erst komt vanzelf wel en soms zit er echt nog dagen tussen dat ik me down voel en dan moet werken en dan denk hoe moet ik dat nou were gaan doen maar sleur me er dan echt door heen!Dus mijn advies is echt ga hardlopen als je het kan want hte is echt waar her kan je uit de depressie helpen al geloof de ik eht zekf ook nooit maar nu ervaar ik het en het is nu me sport geworden en er zijn veel mensen die bewondering voor me heeb dat ik nog steeds week week uit trouw loop en dat 4 keer en 1 keer per week loop ik 10 kilomter en de rest 5 km e maar je moet het oppbouwen en doorzettings vermogen hebben en het zal je niet gelijk helpen want het si net als een pil nyet even tijd nodig ik ging in maart hardlopen en juni ging ik me beetje bij beetje beter voelen en als ik nu zie wat ik allemaal weer aan kan enwta ik toen echt niet mer kon.en sosn is het hardlone echt zwaar maar asl er dagne tussen zitten dat ik me niet lekker voel ga ik zekers lopen!dus mensen een echt advies want ik ben ook echt heel slecht geweest!sterkte allemaal.groetjes tweeling
Zonneschijn, 2011-01-03
( 0 )

Beste tweeling,

Proficiat,omdat je van nul naar zulk een resultaat bent gekomen. Blijven volhouden he.
Laat 2011 een gezond en gelukkig jaar voor U en uw dierbaren worden.

Groetjes, Zonneschijn
Tweeling, 2011-01-03
( 0 )

Beste zonneschijn
Bedankt voor de reactie.ben eigenlijk heel erg trots opmelf dat ik er groetendeels ben uitgekomen wat ik nooit meer had gedacht maar een depressie gaat echt over alleen moet je er keihard voor vechten hoe zwaar dat soms ook is.Ik wens jou ook veel geleuk en gezondheid voor 2011 en hoop dat het ook nog steeds goed met je gaat!greotjes tweeling
Marij, 2011-01-06
( +1 )

Hallo lieve depressievelingen...

De tijd waarin wij leven, het leven waaraan wij worden gedwongen deel te nemen, de druk die constant op onze schouders drukt... Het is normaal dat dit ons zwaar valt. Wij zijn mensen: sociale dieren totaal niet voorbereid op de moderne wereld, het moderne leven, de gejaagdheid en de constante stress die de laatste paar honderd jaar ons en onze maatschappij heeft gevormd.
Besef dit!
Het is niet raar dat je je slecht voelt, het is niet raar dat je denkt dit allemaal niet aan te kunnen, het is niet raar dat je eenzaam bent, dat je je onbegrepen voelt... Mensen spreken niet meer, voelen niet meer, weten niet meer hoe met elkaar om te gaan... We zijn allemaal afgestompt en leeggezogen, je kan maar best niet voelen, want wie nog voelt... wordt depressief...

Maar
Lieve mensen,
Het Leven heeft ons toch wel wat te bieden...
en we kunnen mekaar heus wel begrijpen, zolang we mekaar in de ogen blijven kijken, zolang we blijven voelen...
Kijk naar de wereld en blijf je verbazen. Er gaat een hoop mis, overal, maar leer loslaten, leer glimlachen om domme dingen. Depressie is een verzet tegen de afstomping, tegen wat er van ons dreigt te worden, eenzame gevoelloze egoïsten.
De boom in ermee!
Je bent hier, nu, wat was is voorbij, wat komt, dat komt, maar jij bent hier, jij hebt nu de mogelijkheid te ervaren, te leren, te doen, te voelen.

Probeer niet gelukkig te zijn, Geluk is een illusie, Geluk is geen doel, geluk zit in het moment, geluk IS glimlachen.
Leven is niet moeilijk, voldoen aan de eisen die je jezelf oplegt, aan de eisen die je worden opgelegd, that's the tricky part. Sta hier bij stil. Maak jezelf niet onnodig ongelukkig, laat je niet de grond in boren. Wat heb je nodig? Wat laat je je aanpraten?

En OK, laat dat allemaal een beetje dom en zweverig klinken, Ik weet ook wel dat het leven keihard is. Dat al die mooie praatjes niet veel betekenen als je op de bodem van die donkere put rondjes loopt te lopen. Maar, stop eens even, sta eens stil en denk eens na.
Je slecht voelen is een ding, Al de rest vergeten omdat je je slecht voelt is iets helemaal anders. Je mag je heus wel eens laten gaan als je je slecht voelt en dat overeind krabbelen moeite kost moet je mij niet komen vertellen. Maar het leven is meer. Als je depressief bent heb je zo'n beetje de neiging alleen nog te zien wat slecht is, je maakt je eigen herinneringen en depressieve mensen maken er een ketting van falen en miserie van. Betrap jezelf hierop.
Bij een langdurige depressie ga je dan ook nog eens constant je eigen ramen inslaan, de depressie wordt een beest dat zichzelf in stand tracht te houden. Let hierop. Jij bent nog steeds een persoon, met een wil, een doel, al is dat doel maar overeind blijven in deze zware tijden. Jij staat boven dat beest, jij hebt de macht het de grip op je leven te ontzeggen!

en als afsluiter,
fuck alle anti-depressieva!
Je bent zelf wel sterk genoeg, laat je nooit iets anders wijs maken, ook niet door jezelf!
Als je depressief bent scheelt er iets, ergens, en daarom nog niet aan jou! als een levend wezen de lust om te leven verliest lijkt er mij ergens een serieus probleem te zijn en misschien moeten we zich met z'n allen maar eens serieus vragen beginnen stellen ipv allemaal aan de prozac of whatever te gaan!
Zonneschijn, 2011-01-06
( 0 )

Beste Marij,
U heeft een geweldige pen,en op veel punten heb je gelijk,maar toch moet ik een bepaalde mening weerleggen.
Een depressie is voor iedereen anders.Zo bestaan er een aantal mensen met een bepaalde stof die ontbreekt in de hersenen o.a.serotonine,waardoor je toch medicatie nodig hebt.
Ook is het waar dat mensen niet om elkaar geven,maar er zijn mensen die je nooit kwijt wil,o.a.je ouders meestal toch,maar ook uw kinderen en kleinkinderen.Uw ouders verlies je normaal, indien het normaal gaat als eerste.Anders is het als uw kinderen of kleinkinderen u ontvallen.Dan wordt je zo de diepte ingezogen dat het verschrikkelijk moeilijk is om hier nog uit te komen.Hiertegen is naar mijn mening niemand tegen opgewassen.
Je kan een ziekte of ongeval krijgen waardoor je totaal afhankelijk wordt van een ander.
Natuurlijk heb je ook wel eens een dip die vanzelf weer overgaat. Ik kan de lijst nog langer maken en dat heeft geen zin.
Toch bedankt voor de reactie want de bedoeling was goed.
Groetjes.
zonneschijn
Marij, 2011-01-08
( 0 )

Howdy zonneschijn,

Natuurlijk is een depressie voor iedereen anders en over een tekort aan serotonine moet je mij niets vertellen... Maar zelfs met dit tekort kan je nog een andere bril opzetten, je leven zal zwaarder zijn, je zal minder vreugde ervaren, je zal meer leegheid ervaren dan mensen die het geluk hebben met een normale "hoofdhuishouding" te worden geborden, maar, je kan dit nog steeds aanvaarden en er toch het beste van proberen maken. Maar goed, in dit geval kan iemand inderdaad baat hebben bij het nemen van medicatie. (al zijn er ook natuurlijke voedingssupplementen die de aanmaak van serotonine bevorderen)
En verlies...

Verlies is iets moeilijks waar ik niet echt over kan meespreken (waar ik zeer dankbaar voor ben)
Ik heb gezien hoe mijn tante op de begrafenis van m'n neef door haar knieën ging toen men de kist op de grond zette... Ik kan me niet voorstellen hoe zoiets voelt, ik wil niet weten hoe zo'n pijn aan iemand vreet... Sommig verdriet slijt niet en draag je voor de rest van je leven met je mee. Wat dit betreft heb ik makkelijk spreken omdat het mij tot nu bespaard is gebleven maar ook hier; een mens kan meer dragen dan je zou denken. Dat dit je somber maakt en anders in het leven doet staan zou niet je hele lust tot leven mogen overschaduwen.
Maar, ook hier kan ik weer eens onze maatschappij met een beschuldigend vingertje nawijzen... Als je kind sterft moet een mens de tijd krijgen om dat een plaats te geven. Vroeger liep men jaren in het zwart, was het normaal dat na een overlijden een huis van droefheid en rouw vervuld was. Nu? Nu heb je de begrafenis, mag je als je geluk hebt een week of twee thuis blijven van het werk, krijg je misschien een paar maanden nog wat begrip van de buitenwereld en daar houdt het dan mee op. Je moet maar weer gewoon verder. We willen niet weten dat mensen sterven, de dood, daar willen we niet aan denken, niet over spreken, de doden, die vergeten we dus ook maar snel... Dan zit je daar, alleen met een verdriet dat je niet mag tonen omdat anderen er ongemakkelijk van worden. Hoe je dat oplost weet ik niet, de enige goede raad die ik voor dit soort zaken kan geven is, doorleef je verdriet, je hebt er recht op, als je je er tegen verzet blijft het sluimeren en vreet het je van binnenuit op, spreek, ik word ook ongemakkelijk als iemand over doden spreekt (ik ben ook maar een kind van mijn tijd) maar ik wil wel luisteren, en zo zijn er veel, misschien wel meer als je denkt, niemand is alleen al voelen we dat zo vaak zo aan...

Al die dingen, al wat mis kan gaan en je in een depressie kan doen belanden, het hoort bij het leven, het leven is een strijd, en ik kan begrijpen dat je moe gestreden raakt, er wordt zo veel van ons gevraagd, maar het is het leven, klets op uw bakkes en doorgaan. We hebben het zo gemakkelijk dat we niet meer weten hoe we die tegenslagen moeten verwerken, dood en ziekte woden zodanig geweerd uit onze leefwereld dat we er niet meer mee omkunnen. Maar je gaat dood. Iedereen gaat dood. Daarom net dat elke dag een geschenk is! Het is die dood die het leven zo waardevol maakt, het lijden dat de goede dagen hun glans geeft.

Maar soit, al die onzin, ik heb begrip voor mensen die het niet meer zien zitten, ik kan niet zeggen dat ik het zelf altijd even hard zie zitten. Maar het leven is zo mooi, niet ons leven, het leven an sich. Zelf heb ik maar lust om leven gevonden door dat in te zien, dat jij en ik maar weinig voorstellen maar dat we hier wel zijn en de kans hebben gekregen een spatje te zien van al die wonderen die overal om ons heen zijn. Dat is het dan, meer is er niet, leven en liefde en tussendoor afzien. en toch is het de moeite waard, als je dat wil zien, willen zien, het klinkt banaal, maar alles begint daarmee. (en ok, in een depressie is dat moeilijk, dan zou je denken dat je dat niet kan zien, "ik kan dat niet" "voor mij is dat anders" "bij mij werkt dat niet zo" maar, da's dat beest dat spreekt, jij bent een mens, jij kan zowat alles)

Weet je,
eigenlijk is het toch iets raar, dat daar waar het leven het makkelijkst zou moeten zijn, daar waar de mensen het langst leven en het meest hebben zij ook het ongelukkigst zijn... Wij moeten voor niets vechten, krijgen alles in onze schoot geworpen, alles gaat meestal goed, maar dat is niet de normale gang van zaken, het is begrijpelijk dat het pijn doet als je wordt wakker geschud, maar het leven is niet perfect.

(ik zie in je reactie ook iets staan over afhankelijkheid, pf, daar wil ik zelfs niet aan denken, laat dat een van de weinige dingen zijn die ik denk niet aan te zullen kunnen moest het me ooit overkomen, ok, oud en hulpbehoevend, tot daar aan toe, maar morgen m'n nek breken... ik denk niet dat het dan nog hoeft voor mij, er zijn grenzen, twee lamme benen zou ik miss nog net met me mee kunnen slepen, al dreigt er dan een berg bitterheid... Eindeloos respect heb ik voor mensen die dit soort tegenslag overstijgen!
Gelukkig, gelukkig ik ben gezond! een beetje dankbaarheid is ook hier weer op z'n plaats, ah, dankbaarheid, dankbaar voor de kansen, dankbaar voor alle liefde die ik mag tegenkomen op mijn weg, dankbaar voor de mogelijkheid tot leren, voor het feit dat ik als mens geboren ben, dankbaar voor het eten op mijn bord, dankbaar voor een vriendelijk gebaar van een vreemde eendert waar, dankbaar voor de vogels in de lucht die met hun gekwetter mijn dag verlichten, dankbaar voor de zon die mij als een batterijtje oplaadt, dankbaar voor het water waarin ik zwemmen mag, dat mij in leven houdt, dankbaar voor het leven! Wat een kans)
Anoniempje, 2011-01-18
( 0 )

Hallo,

Ik ben 25 jaar en ik ben nu al een lange tijd depressief. Ik kom uit een relatie waarin ik lichamelijk en emotioneel jaren ben mishandeld. Mijn enige redding daaruit was mijn kind.

Ik ben nu al 3 jaar weg uit die relatie, en ik moest alles opnieuw opbouwen.
Sinds de afgelopen 1.5 jaar voelde ik mij langzaam moe en lustenloos en is het zover gekomen dat ik niet eens mijn bed uitwil. Ik denk elke dag aan de dood. Mijn kind houdt mij op de been, maar alles lijkt ondragelijk. Ik huil elke avond, en alle problemen lijken wel erger te worden

Sinds november ben ik bij psyq, en vanaf deze week begin ik met groepstherapie.
Eerlijk gezegd voel ik er niks van, ik trek het ook dit gevoel ook niet langer. Ze vroegen mij wel of ik medicijnen erbij wilden slikken, maar ik zei dat ik dat liever niet wilde.

Is het verstandig dat ik dat misschien toch doe aangezien ik het gevoel heb dat de gesprekken met de psycholoog niet helpen?? Wie heeft hier ervaring mee?
Zonneschijn, 2011-01-20
( 0 )

Ook ik heb mij er bij neer moeten leggen dat het echt niet anders kon, dat ik medicijnen moest nemen . Het leven kan zeer hard zijn voor sommige mensen,maar troost je ,na die tunnel komt er licht.

Ik wens je toe dat je de ware vriend of vriendin mag ontmoeten,die je uit het diepe dal
zal helpen. Een steun en toeverlaat wat ook mij is overkomen.

Kom buiten en probeer zo de krachten op te doen om er weer tegenaan te gaan.

Hou vol.

Zonneschijn.
Geennaam, 2011-01-22
( -1 )

Hallo,
Ik ben 17 jaar en de laatste 2 maanden depressief... Ik weet niet of je het depressief kunt noemen, ik ben geen psychiater fzo, maar ik voel me gwn ongelukkig.

Misschien is het de tijd van het jaar, de winter, dan gaat het altijd wel even minder... Maar dit is de eerste keer in m'n leven dat het me zo zwaar valt. Het dagelijkse leven is een enorme last geworden, alles kost zoveel moeite. Vroeg gaan slapen, en wakker liggen tot 2-3 uur, en dan om 6u30 weer opstaan is een dagelijks verschijnsel.

Ik heb redelijk veel vrienden, maar ik kan hier met niemand over praten, zelfs niet met mijn beste vriendin... Ik begon er eens over, en het blijkt gewoon dat ze me niet begrjipt. De buitenwereld merkt er niets van, want ik hou me sterk... Waarom ziet niemand de echte jij, door die glimlach heen?
Ik weet niet of ik hiervoor hulp moet zoeken, maar zo kan ik het echt niet meer volhouden... Misschien dramatiseer ik het wel allemaal, misschien is het het einde van de puberteit, hormonenzever... een psychiater opzoeken lijkt me direct zo extreem...
Niemand begrijpt me, voor anderen lijkt het alsof ik een perfect leven heb. Veel vrienden, welgesteld, sociaal, actief in sportbewegingen,... Ze begrijpen niet hoe ik me ongelukkig kan voelen, en eerlijk gezegd, ik begrijp het zelf ook niet meer
Tweeling, 2011-02-01
( 0 )

Hallo anoniempje
Soms is er echt geen andere uitweg weer dan ook medicatie te slikkken ik wou het ook nooit todat ergeen uitweg maar was ik slik het nu nog steeds ondanks dat ik er op tegen ben nu gata het met mij weer stukken beter maar blijf voorlopig mijn medicatie slikken het is een steuntje in de rug.Kop op en je komt eruit maar zult geduld moeten hebben want het heeft tijd nodog dacht ook dat ik er nooit meer uit zou komen en ben er ook weer en zie het zonnetje weer schijnen en natuurlijk heb ik wle me dipdagen nog maar ja daaar moet ik me danb maarw eer door heen slaan.Nogmala je komt eruit al voelt dat nu niet zo voor jegroetjes tweeling
Marij, 2011-03-27
( 0 )

Howdy,

hier ik weer met mijn zever

ik heb nog even snel 1 goede raad voor wie depressief is... haal een beest in huis!
de troost die een opgerolde spinnende kat op je schoot je kan geven, of de trouwe ogen van je hond die je begripvol aankijken als je het weer even niet ziet zitten, het doet wonderen!
huisdieren leren je terug een simpele onvoorwaardelijke liefde die het leven zoveel aangenamer maakt! zo'n lief warm beest dat tegen je aan komt kruipen... dat gewoon maar blij is dat jij er bent, het is een zalig stukje therapie :)
Zonneschijn, 2011-03-30
( 0 )

Beste Marij.
Ik geef jou geen ongelijk hoor.Ook een manier om jezelf te troosten.
Groetjes.....Zonneschijn
Zonneschijn, 2011-03-30
( 0 )

Beste Marij.
Ik geef jou geen ongelijk hoor.Ook een manier om jezelf te troosten.
Groetjes.....Zonneschijn
Papabear, 2011-04-05
( 0 )

Beste Lezers en natuurlijk mensen,

Ergens tussen oktober/november 2010 ben ik helemaal inelkaar gestort.
Ik ben 5 jaar getrouwd en ben heel erg blij met haar.
In de afgelopen jaren dat ik getrouwd was met mijn vrouw zijn er veel dingen gebeurd.
Zo heb ik ruzie met mijn moeder gehad om geld(ze wou alleen geld),mijn huis kwijtgeraakt met mijn vrouw dankzij mijn vader.
Die had geen onderdak en klopt naar 3 jaar aan of hij bij ons mocht wonen.
Op mijn werk heb ik ook veel stress gehad omdat ik altijd een perfectionist was.
Tijdens mijn werk genoot ik ook van het leven en de daarbij mooie komende jaargetijden.
Als ik in de zomer werkte dan dacht ik: heerlijk dat zonnetje,en in de winter vond ik het knus om de mensen te zien bij hun raam met kaarsjes en de kerstboom.
In 2010 werd ik van locatie veranderd qua werk en kwam er heel veel druk op mij te staan.
In mijn werk moest ik een vrij moeilijk (voor mijn beleving) diploma gaan halen,het centrum van de stad was zo anders waar ik werkte,de mensen waren koud,de junky's maakte mij harstikke bang.
Dat laatste heb ik vanaf mijn jonge leeftijd al 6 jaar ofzo.
Als ik dat soort mensen zag dan was ik heel erg bang en dat is me altijd bij gebleven.
Ik voelde mij totaal niet veilig,maar ik had het helemaal niet in de gaten dat er een depressie op komst was(dat voel je echt niet)
Wat mij wel opviel is dat ik heel veel aan de dood dacht in 2010 rond de wisseling van de zomer naar herfst,niet om mijn eigen van het leven te beroven.
Nee,meer dat ik bij een bepaalde soort gedachtengang dacht van : Wat zouden de mensen en mijn vrienden wel niet over mij vertellen als ik dood zou gaan?
Zouden ze netzoveel overmij huilen als bij een paar andere vrienden van mij ( die echt zijn overleden)
En als ik bijvoorbeeld een foto maakte met mijn telefoon vanmijzelf,dan dacht ik : is dit misschien de laatste foto van mij die ik maak voor ik sterf in een ongeluk onderweg naar huis?
Dit was allemaal voor dat ik de break-down kreeg,ook was en ben ik altijd bang geweest voor het einde van de wereld.
Toen Noord-Korea in 2006, Amerika dreigde aan te vallen was ik mijzelf al aan het voorbereiden(mentaal) op het einde van de wereld,ik hield het nieuws scherp in de gaten en was altijd bang voordat.
Ook vroeg ik God om het einde van de wereld aub uit te stellen,en het verdriet en de pijn van de mens op aarde te vergeven.
Bij de echte break-down was ik allerlei andere horror-scenario's voormijzelf aan het bedenken.
Zoals :ziektes die gebruikers met zich meedroegen die zou ik dan ook hebben,bang om mijn vrouw te verliezen,bang voor de dood,bang voor ongelukken,noem het maar op,smetvrees dat ik werkelijk dacht dat mijn collega's mij misschien hadden vergiftigd in mijn eten.
Ik werd bang voor spuiten,overal waar ik keek was ik op de hoede voor een spuit.
Als ik in mijn voet iets voelde prikken wat bijvoorbeeld een spier was of een haartje dan dacht ik : dat is een spuit en dan deed ik thuis mijn sok uit en ging ik kijken of het geen spuit was of een gaatje.
Terwijl er helemaal niet sprake was van dat er ergens spuiten lagen midden in het centrum van een veilige stad.
Tevens had ik ook stalen neuzen met een stalen bodem aan.
Maar ik maakte mijzelf gewoon compleet gek,huilbuien die opkwamen, net als een lijnbus bij een station.
De één naar de ander, dan liep ik naar mijn vrouw toe en dan zei ik schat ik hou van je,en ja hoor dan rolden de tranen weer over mijn wang alsof ik een klein kind was,en dat is mij ook gebeurd in het openbaar,in de winkel,thuis,bij familie.
En dan stelde ze mij weer even gerust en dan stond er een big smile op mijn gezicht en een half uur later was het weer raak.
Dit is zo een tijd doorgegaan,todat ik de dokter raadpleegde.
Ik was op een avonddienst en ik had weer hartkloppping dat mijn hart ontiechelijk snel klopte,ik werd bang in de auto en weer bang voor de dood,ik kon me niet meer concentreren.
Met alle geluk kwam ik aan op het kantoor en heb toen de dokter gebeld,ik legde hem mijn verhaal uit en hij schreef mij Mertazepine 10(mg) voor, ik voelde mij bij het nemen heerlijk,ik werd moe,slaperig,blij en mijn eetlust kwam weer sterk op gang.
Mijn huilbuien zijn gelukkig verdwenen en ben nu 4 maanden mertazepine vrij.
Echter heb ik soms nog wat aanvallen en dat ik het leven somber inzie en slaat mijn hart op hol voor reclames of mensen met die enge ziekte.
Maar ik probeer me daarnu niet meer zo op te focussen,ik ben gelukkig met mijn vrouw en probeer er zoveel niet aan te denken.
Intussen ben ik ook niet meer bij het bedrijf waar het mis met mij ging en ben ik nu in afwachting voor een andere uitdaging.
Ik wens iedereen heel veel sterkte met zijn depressie en hoop dat ik iemand kan helpen,natuurlijk ben ik zelf nog niet van mijn depressie af,maar we zitten allemaal in het zelfde schuitje en hopen daar ook uit te komen.

Met vriendelijke groet PapaBear
Zonneschijn, 2011-04-07
( 0 )

Lieve papa bear,

Wij danken U voor deze bijdrage,en wensen je alle geluk toe in uw verdere leven en hopelijk krijgen we nog eens nieuws van jou.Wij wensen dat je uit het schuitje gaat komen. Gelukkig heb jij een begripvolle vrouw en dat is een hele steun.

Veel moed in Uw verdere leven,en je mag me steeds, indien je zin hebt schrijven,ik sta voor alles open,en het is alweer een bijdrage voor talrijke mensen.

Veel geluk ,Zonneschijn
Vonkie, 2011-04-07
( +1 )

Ik zit zelf ook in een zware depressie, heb als zoveel meegemaakt dat ik niet weet waar het nu echt door komt mischien wel alles samen.
Heb 5 jaar geleden onze eeneiig tweeling af moeten staan met 23 weken zwangerschap.
Van te voren bijna een scheiding maar gelukkig net optijd hadden we elkaar weer gevonden. Nu hebben we inmiddels een gezonde dochter 4 en een zoontje 2 waar we heel veel van houden en die er denk ik als alles goed was gegaan met de eerste zwangerschap nooit gehad hadden. En nog veel meer meegemaakt maar omdat allemaal te vertellen is zoveel. Ik sta smorgens op krijg me niet eens aangekleed moet me er echt voor zetten om dan ook nog iets fatsoenlijks aan te trekken loop het liefst in een trainingpak. Dan ga ik mijn dochtertje naar school brengen en als ik dan weer terug kom en mijn zoontje slaapt nog kruip ik ook gewoon weer terug. Het liefst blijf ik daar dan liggen maar dat gaat gewoon niet met eentje van 2. Als we eenmaal beneden zijn doe ik niets als tv kijken of achter de com kruipen. Heb ook medicijnen van de dokter maar heb het gevoel dat het helemaal niets doet. Nu heb ik nog eens een aanvaring gehad met mijn man en dan word ik er weer helemaal in gegooit en heb ik het gevoel dat ik weer helemaal terug bij af ben.
Ik kom er nu achter dat ik mezelf helemaal wegcijfer en nooit eens aan mezelf denk als alleen maar aan de rest van mijn gezinnetje. Dat is toch ook niet goed?
Ik wil mezelf terug en weer een gelukkig gezinnetje zijn maar HOE??
Heb nu heel erg het gevoel dat er iets is wat niet meer goed komt of ik het nu ben met mijn depressie of het de relatie met mijn man is wat ik helemaal niet wil.
Papabear, 2011-04-07
( 0 )

@Zonneschijn en @Vonkie

Zonneschijn bedankt dat je zo rustgevend en relaxed bent.
Toen ik die dag mijn eerste stukje hierboven had geschreven voelde ik me heel goed.
En de volgende dag had ik weer angstaanvallen die me pyschisch niet goed deden.
Maar ik weet nu wat ik echt heb.
Hypochondrie en het is echt verschrikkelijk maarja hoop er één dag vanaf te komen.
En Vonkie ik wens je ook alle sterkte en succes toe.

Groetjes PapaBear
Zonneschijn, 2011-04-07
( 0 )

Beste PapaBear,

Natuurlijk ben ik geen dokter,maar je kan op google eens opzoeken wat er aan dit ziektebeeld te doen valt. Als het een troost mag zijn naar het schijnt lijden hier ongeveer 400000 mensen aan. Misschien kan jij hen uit die put proberen te helpen,want een ander helpen maakt jezelf ook gelukkig zo blijkt.

Veel liefs,
zonneschijn
Zonneschijn, 2011-04-07
( 0 )

Liefste Vonkie,

Wie ben ik? Ik heb precies in dezelfde situatie gezeten,maar wel om andere redenen,als je het een reden mag noemen,want schijnbaar hebben wij toch wel bepaalde stoffen tekort in onze hersenen,die door de zon kunnen worden aangemaakt,maar omdat de zon hier zo weinig aanwezig is krijgen we het moeilijk. Echter kreeg ik de raad om ook zelfs als de zon niet schijnt toch naar buiten te gaan om op kracht te komen. Natuurlijk is een zwangerschap ook niet niks en bepaalde vrouwen krijgen dan een postnatale depressie door uitputting. Laat de dokter U helpen,want alleen is het moeilijk,vertel hem heel eerlijk hoe het zit en hopelijk krijgt hij het voor U klaar want je verdiend het.
Ik wens dat je spoedig van het leven kan genieten,samen met Uw kindjes en Uw echtgenoot,want ook voor Hem is het natuurlijk moeilijk.

Snel beter worden he.
zonneschijn
Help..., 2011-07-08
( 0 )

Hallo iemand,

ik denk nu dat ik ook depressief ben. ik heb nou niet de leukste jeugd gehad ivm pleeggezinnen hier en daar. en ben nu 20. woon samen met mijn vriend waar ik wel blij mee ben, alleen dat is alles waar mijn leven nog om draait... ik merk gewoon dat ik nergens meer plezier in heb en als ik met mijn vriend dingen doe heb ik laatste tijd ook vrij weinig plezier. ik ben naar een andere stad verhuist voor mijn vriend dus heb eigenlijk ook alles achter me gelaten. ik heb geen vriendinnen. ik hou niet van uitgaan. wat moet ik doen om ervoor te zorgen dat ik weer plezier in dingen krijg? ik werk wel gewoon 40 uur in de week maar dat moet omdat ik anders niet kan rondkoemn.. heeft er iemand tips want ik word echt moe van mezelf...??

groetjes patries
Zonneschijn, 2011-07-11
( 0 )

Lieve Patries,

Ik stel zomaar iets voor he.
Misschien kan je uzelf aansluiten bij een fitnes centrum of dergelijke,dan kan je meteen nieuwe vrienden maken.
Ook zou ik er eens over praten met jouw vriend,als hij van je houd zal hij samen met u naar een oplossing zoeken.

Hopelijk heb je hier iets aan.

Succes,

Zonneschijn
Timehastoldme, 2011-11-14
( 0 )

Hallo allemaal.

ik denk soms wat als.. ik voor die trein spring? dan is voormij al het naare gevoel voorbij, maar besef dondersgoed dat ik genoeg verdriet nalaat, ik ben 19 en woon nog thuis.

ben 1 maal sexueel misbruikt toen ik jong was maar herinder me nog hoe, ben 4 jaar lang gepest en getreiterd op de middelbaare school, en als klap op de vuurpijl na 10 maanden bedrogen door mijn (ex)vriendin die plots een ander heeft.

verder gooi ik geen hooge ogen op school en wellicht raak ik mijn baan kwijt omdat ik mijn opleiding niet kan afronden, gelukkig heb ik wel de basispapieren, teminste iets. ik maak me zorgen om een hoop dingen, en kan vervelende gedachte die zijn gebeurd moeilijk van me afzetten, loop vaak te piekeren, voel me ook zeer down en regelmatig moe.

ik heb nooit de intensie gehad om hulp te zoeken hiervoor, weet niet waarom, bang dat er om me heen heftig op word gereageerd ? bang voor het heele idee ? ik weet het niet.

bedankt voor het lezen.
Moeizaam, 2012-03-17
( +1 )

Hallo,

Zit hier nog iemand op deze website ?
Ik voel me namelijk niet lekker en zou heel graag ideeën uitwisselen en praten.

groeten.
Zonneschijn, 2012-04-04
( 0 )

Beste moeizaam,

Ik ben een tijd niet meer aanwezig geweest. misschien kan je iets opsteken op de site www.upsendowns.be

Veel succes
Tom, 2012-08-29
( 0 )

Hallo aan ?

ik zit momenteel ook niet echt goed in m"n vel.
Mijn verhaal:
Ik ben met mijn vrouw (eigenlijk nooit getrouwd) al 18 jaar samen.
we hebben 3 kinderen en een hele vriendengroep samen.
Ik ben dan hopeloos verliefd geworden op een collega van mij.
Mijn vrouw koos dan om niet bij elkaar te blijven en dus zijn we uit elkaar gegaan.
We zijn nooit in ruzie uit elkaar gegaan, alles gedaan om het voor de kinderen zo goed mogelijk te laten verlopen. Wij hebben nooit veel ruzie gemaakt en dus nu ook niet.
Er was uiteraard veel verdriet bij.
Die collega van mij was ook hopeloos verliefd op mij. Maar ze had het moeilijk met het feit dat ik nog voor mijn ex dingen deed. Ze vond dat we niet volledig uit elkaar waren.
Ik begrijp haar wel, aangezien ik het moeilijk had dat het met mij en mijn vrouw voorbij was. Ze vond dus dat ik eigenlijk niet voor haar koos. Zij zelf durfde van onze relatie niets thuis zeggen. (vreemde relatie met haar ouders). Ze liet me zitten, ik wilde me sterk houden en gewoon verder doen. Ik viel alleen en besefte dan pas wat er allemaal gebeurd was. Ik zag die vrouw zo ongelofelijk graag en nu was ze er niet meer. Ik zag mijn ex ook graag en zij was er ook niet meer. (mijn eigen fout vond ik)
Ik ging naar m'n werk en voelde in enkele minuten de energie gewoon weglopen uit m'n lichaam. Ik ben naar huis gegaan. M'n collega en ook mijn ex maakte zich ongerust en terecht ik kreeg een psychose. 1 maand in de psychiatrie gezeten. Kreeg medicijnen voorgeschreven en voelde mij in een depressie wegschuiven. Normaal zei de dokter ... een postpsychotische depressie. Mooi als ze het kunnen een naam geven maar daar is niets mee opgelost!! Na die maand ziekenhuis kwam ik terug alleen thuis. Ik kon op dat moment niet voor mijn kinderen zorgen die dus om de week bij mij kwamen. Mijn ex zag dat en heeft beslist om terug bij mij in te komen wonen. Heel knap van haar maar enkel met de bedoeling om voor mij te zorgen. Heb dan 4 maanden thuis gezeten, niets doen, geen zin, alles is onplezierig. ' je moet je zelf wat forceren' zeggen ze dan, tja... maar dat gaat niet, als je dat niet mee gemaakt hebt kan je niet begrijpen waarom niet. (ik zou het vroeger ook niet begrepen hebben). IK begrijp dat ik niet de aangenaamst persoon was om mee samen te leven. Daar kon mijn ex niet goed mee om en besefte ze dat ze niet als partners meer door het leven wilde gaan. Ik besef ook dat ik nog veel gevoelens heb voor die collega, maar ik zie mijn ex ook nog zeer graag. Ondertussen heeft die collega gekozen om terug met haar vriend te beginnen. (ik was nochthans voor haar de man van haar leven?!)
Ben dan na 4 maanden terug gaan werken, wat zeer stroef verliep. Zag voortdurend die collega terug wat het niet gemakkelijk maakte. Het is omdat ik 3 kinderen heb waar ik mij verantwoordelijk voor voel en dat ik niet wil dat ze het verdriet mee maken van een vader die zich van het leven berooft, dat ik nog aanwezig ben. En nochthans heb ik gedacht dat ze nog beter af zouden zijn met een 'vervang vader' die er wel voor hen is en die wel leuke dingen met hen wil beleven.
Ik sta in het onderwijs en dus heb ik 2 maanden verlof. Ben op verlof vertrokken met mijn vrouw (ex) en de kinderen, wat niet echt geweldig was. Van die collega kreeg ik niets meer te horen. Enkele weken terug viel ik zonder sypralexa (antidepressiva) maar neem nog wel welbutrin (ook antidepressiva) en voelde na enkele dagen meer energie. Ben terug beginnen sporten en andere dingen te ondernemen.
Mijn vrouw wil de relatie niet meer verder zetten en ben ik dus op zoek gegaan naar een huisje waar ik terecht kan met m'n 3 kinderen.
In oktober kan ik er in, maar ondertussen woon ik nog samen met m'n ex. (zonder ruzie weliswaar)
Nu zijn we ongeveer 10 maanden na mijn psychose en voel de depressie nog aanwezig maar minder. Vandaag zag ik voor het eerst sinds enkele maanden die collega terug en verdorie opnieuw sluipt er dat akelig gevoel binnen dat ik er niet meer wil zijn, dat het leven geen zin heeft, dat ik het niet meer ziet zitten... dat wil ik niet meer!! De depressie komt weer sterk naar boven, en het liefdesverdriet knaagt. ... ik wil niet meer emotioneel afhankelijk zijn van anderen!
Ik hoop da
Bert, 2012-10-12
( 0 )

Niets is vervelender dan depressie, je kunt het met niets vergelijken, heb er al jaren
last van, mijn advies is om wel gewoon( indien mogelijk) aan het werk te gaan, en
een gezond levensritme te hebben, je kunt dit ondersteunen met b.v st janskruid
werkt minstens zo goed als de gangbare medicijnen
Balletje32, 2013-05-12
( 0 )

HAllo Zonneschijn

Ik ga morgen naar brainclinics voor me depressie en aanverwante stoornissen,
ben erg sceptisch.

Bent u nog steeds zo blij als ik las in het bovenstaande?
Thera, 2013-10-21
( 0 )

Hallo Zonneschijn,

Na lang zoeken kwam ik op dit forum terecht. Momenteel zit ik in een afschuwelijke depressie en ken mezelf niet meer terug. Heb wel medicatie en psychotherapie maar wat een ' hel ' om zo de dagen door te komen. 1,5 jaar geleden is er iets vreselijks gebeurt met onze kleindochter ( nu 6 jaar ) en rond juli 2013 zakte ik in van verdriet en wanhoop. Mijn man, volwassen kinderen enz. helpen mij wel maar hoe moet ik toch verder om weer tot mijzelf te komen? Ik kan de pijn van het gebeuren niet loslaten en voel mij zo machteloos en eenzaam. Wie weet raad en kan mij bemoediging geven?
Mandy, 2013-12-13
( 0 )

Kan niet veeg de glimlach van mijn gezicht! mijn leven is de moeite waard nu weg, mijn man brak met mij 3 maanden geleden en liet me voor een ander meisje, mijn wereld op zijn kop zetten toen mijn man gevraagd voor een scheiding was ik gebroken hart, dan zoek ik google naar hulp in geting mijn ex terug , ik zag zoveel getuigenissen van Ashra helpen van mensen met soortgelijke problemen toen besloot ik om contact Ashra en ik stuurde enkele details en een liefde spreuk werd gecast voor mij om mijn grootste verbazing mijn man terug de 3e dag, nu mijn liefde is nu sterker de scheidingspapieren was verbrand en hij vraagt ​​mij uit voor een diner die avond,, mijn advies aan iedereen die deze tijd nodig hebben er graag terug is om contact Ashra van Ashra spell tempel en kus je probleem goed te kopen, kunt u schrijven Ashra op e-mail: ashraspelltemple@gmail.com


mandy en lewis

voor altijd
Plaats een reactie
Naam:
E-mailadres:

Reactie:




      Home   -   Aanmelden   -   Top artikelen   -   Nieuwe artikelen   -   Sitemap   -   Help   -   Links   -   Privacy policy   -   Contact
Copyright © 2018 - Infoyo.nl