“Er kennen katten komen”

De enige manier waarop ik in aanraking kwam met katten was door een zin die bij ons in de familie regelmatig opduikt. In de klas, waar een tante van mij zat toen zij een jaar of 6 was, werd gevraagd om een zin met “erkennen” te maken. Mijn tante steekt haar vinger op en zegt vervolgens: “er kennen katten komen” ….

In januari 2004 ontmoette ik mijn huidige partner Michiel…. Toen ik voor het eerst bij hem in zijn appartement aankwam was er nog niets aan de hand. Een inrichting van het appartement zoals je van een man mag verwachten: veel stereoapparatuur goed in het vizier, ongezellige vloerbedekking dito gordijnen, hier en daar een peertje aan het plafond, bij de eerste aanblik zag het er schoon uit, een tweede betere blik liet van de eerste indruk niets over etc. etc. Het ging maandenlang hartstikke goed; geen honden of katten in het appartement en gezelligheid en romantiek vierden hoogtij.

In april ging het mis: op een vrijdagavond stapte ik niets vermoedend zijn appartement binnen en ik sta oog in oog met een zwarte kat. Getverdemme… dacht ik bij mezelf. Mijn gezicht sprak blijkbaar boekdelen, want Michiel vroeg: is er iets? Jaaaahaaa er is zeker iets: die kat daar… van wie is dat beest en wat doet dat beest hier? Ik had nl. ronduit een hékel aan katten: ik vond het gemene, sluiperige wezens die ineens achter je staan en tegen de achterdeur van de buren sproeien en hun drollen begraven in de tuin van iemand anders…. Ik had er niets mee.

Daar snap ik niks van, zegt Michiel: jij bent op en top een kattenmens! Ik? Een kattenmens… dacht ’t niet. De kat was al in de familie sinds de geboorte van de oudste zoon van Michiel en had een nieuw onderkomen nodig. Michiel wilde graag voor haar zorgen; hij kende haar al 16 jaar.

In mei werd de situatie pas echt menens; Michiel ging een weekje naar Barcelona en helaas kon ik niet mee. Hij vroeg of ik voor die zwarte poes, Sofietje, zou willen zorgen. Nou, goed dan, dat wil ik best wel doen: snel eten geven, water verversen en weer wegwezen. Zo heb ik het ook de eerste dag gedaan. De tweede dag echter, ben ik toch maar even gebleven om het ouwe besje van 16 jaar even aan te halen. Dag drie zag er alweer heel anders uit; mijn eigen appartement was toch wel stil en leeg: als ik nu eens Sofie eten ga geven en ik blijf daar tv kijken: toch best gezellig wat leven in huis. Na Sofie verwend te hebben met brokjes, blikvoer, water en wat dies meer zij, ben ik in de luie stoel geploft en heb de mega-tv mét surround geluid én giga boxen etc. aangezet. Dat viel overigens nog niet mee: teveel afstandsbedieningen met heel veel knopjes!. Sofie en ik zaten elkaar vanaf een afstandje argwanend aan te kijken… Een toenadering van een van ons twee was niet aan de orde.
Dag vier: na kantoor ben ik meteen naar het appartement van Michiel vertrokken. Ik heb er gezellig staan koken: Sofietje bij mij in de keuken, nieuwsgierig kijkend naar wat ik allemaal aan het doen was. Het leek er bijna op, alsof we vriendinnen waren. Ik dacht bij mezelf: best gezellig zo’n poes in huis. De avond viel in, ik viel in slaap voor de tv in de luie stoel met de afstandsbediening in mijn hand en Sofie lag gezellig te ronken in elkaar gerold als een balletje op de bank. Knus! Ik ben daarom maar lekker in bed gekropen en blijven slapen: wel met één oog open…. stel je voor dat die kat naar mij toe sluipt en uithaalt met haar poot! Zo hebben we een hele tijd naar elkaar liggen kijken: Sofie net zo voorzichtig als ik…. “wat moet dat vreemde mens hier in huis en in mijn bed!” (een kat denkt dat het huis met alles wat erin staat van haar/hem is en tolereert dat jij er ook huist). Het duurde zo even voort…. Na een uurtje onbeweeglijk als een standbeeld op het hoekje van het bed gezeten te hebben kwam Sofietje telkens wat dichterbij… ik merkte dat ze eigenlijk best lief was en ik kon ook mijn ogen niet goed meer openhouden… en ik viel in slaap. Toen ik ’s-morgens wakker werd lagen Sofie en ik als dikke maatjes lekker te slapen: ze was tegen mij aangekropen en knorde van de pret en de kans is groot dat ik dat ook heb gedaan tijdens mijn slaap! Sinds die dag zijn we onafscheidelijk geweest en erger nog: er is al snel nog een poes, Catootje, bijgekomen: een heerlijk klein bolletje lapjeskat! Inmiddels ben ik gék op die beestjes: Sofietje is helaas niet meer bij ons: ze is 18 jaar geworden. Nu hebben we naast de zachtaardige Catootje een kleine schavuit van een rode kater: Sammie heet hij! Zo leuk. Toen we hem kregen was hij pas twaalf weken en hij wilde alles onderzoeken op een manier die rode katers eigen is: er is dus al van alles gesneuveld in huis en soms hangt de kat letterlijk in de (nieuwe!) gordijnen… Het is ongelooflijk: het kan me allemaal niets schelen….

Katten… je moet ze écht leren kennen: ze zijn inventief, gezellig, hebben een eigen karakter én een eigen wil (en doen lekker niet wat jij graag wil dat ze doen) en zijn zo leuk om naar te kijken. Nooit gedacht dat uitgerekend ik dit nog eens zou zeggen! Onbekend maakt onbemind zegt men wel eens; daar is dit wel een heel duidelijk voorbeeld van. Enneh: van drollen of sproeien bij de buren is geen sprake: Catootje en Sammie gaan op de kattenbak. Er staat er zelfs een buiten, tip van Martin Gaus. En Sammie, die wordt geholpen als hij eenmaal volwassen is….

…. “Er kennen katten komen”…. Bij mij in elk geval wel!